اروتیک کورا

کورا‌ها خودشان را ناییری می‌نامند و ایالت نایاریت در مکزیک نسخه‌ای از این نام را در خود دارد، که وارونه‌سازی نادری از روند معمول این‌گونه امور است. آنان در سیرا دل ناییار زندگی می‌کنند، لبه غربی شکسته‌ی سیرا مادره اوکسیدنتال، جایی که زمین کمتر کوهستانی است و بیشتر عمودی است، و با دره‌های عمیق (بارانکاس) که رودخانه سان پدرو مزکیتال و رودخانه‌های تغذیه‌کننده آن کنده‌اند، بریده شده است. جامعه‌ها یا بر فلات‌های بالای دره‌ها یا بر تراس‌هایی کنار آب مستقر شده‌اند، و این تقسیم هم اجتماعی است هم جغرافیایی: مردم فلات میسا دل ناییار و شهرهای دشتی مانند خیسوس ماریا و سانتا ترزا گویش‌هایی به‌طور محسوس متفاوت از این زبان دارند و تقویم آیینی ویژه خود را حفظ می‌کنند.

همین ناهمواری است که باعث شده کورا‌ها دیرتر وارد تاریخ استعماری شوند. مرتفعات ناییار در قرن شانزدهم هرگز تسخیر نشدند. پس از سقوط تنوچتیتلان نزدیک به دویست سال عملاً مستقل ماندند و هیچ ماموریت دائمی مذهبی را نپذیرفتند، تا آنکه یک لشکرکشی اسپانیایی در سال 1722 به میسا رسید و رفات نیاکانی مقدسی را که در معبد آنجا نگهداری می‌شد با خود برد و در مکزیکوسیتی سوزاند. کاتولیک‌گری با پایان آن لشکرکشی وارد شد، و آنچه از آن برآمد پوششی سطحی نیست. قدیسان، کلیسا و شخصیت‌های کهن‌تر مربوط به خورشید و زمین در یک نظام کارکردی واحد ادغام شدند که با سلسله‌ای از مناصب مدنی و مذهبی اداره می‌شود، که مردان در طول عمر خود به نوبت در آن می‌چرخند، و در رأس آن یک فرماندار سنتی قرار دارد که عصای فرمانداری‌اش در برابر هیچ‌کس در دولت شهرداری پاسخگو نیست.

روشن‌ترین نمود آن هفته مقدس است، لا خودیا، هنگامی که جوانان بدن خود را با رنگ سیاه، سفید و خاکستر نقاشی می‌کنند، نقش دیوها را بر عهده می‌گیرند و روزها در روستا به دنبال مسیح می‌گردند. این مردان نقاشی‌شده، یعنی بورادوس، مرکز این آیین‌اند و مراسم با دویدن آنان به سوی رودخانه برای شستن همه‌ی آن رنگ‌ها پایان می‌یابد. زبان، از خانواده یوتو-آزتکی است و در شاخه کوچک کوراچول قرار دارد که تنها با هویچول مشترک است، و زبان‌شناسان آن را نظامی برای مکان و جهت می‌دانند که با زمین تنظیم شده است: بالای شیب، پایین شیب، آن سوی دره، بالادست رودخانه، پایین‌دست. امروز بیشتر خانواده‌ها ترکیبی از کشت ذرت و دامداری روی شیب‌های تند و کار فصلی مزدی در مزارع تنباکو و سبزی در ساحل نایاریت دارند، و بیش از یک دهه است که جوامع با سدی برق‌آبی بر رودخانه سان پدرو مزکیتال که زمین‌های مقدس آنان را زیر آب می‌برد مبارزه می‌کنند.