اروتیک کاکائوپرا

Cacaopera بومیان بلدهٔ Cacaopera هستند، شهری تپه‌ای در استان Morazán در شمال شرقی السالوادور. آنچه آنان را متمایز می‌کند زبانی است که روی نقشه نابجا به نظر می‌رسد. زبان نیاکانی‌شان که با نام Kakawira شناخته می‌شود، نه مانند گفتار همسایگانشان Lenca بود و نه Nahua. این زبان میسومالپانی و از خویشاوندان نزدیک Matagalpa بود. خویشاوندان دیگرش، از جمله Miskito و زبان‌های Sumu، در جنوب و شرق دورتر، در هندوراس و نیکاراگوئه گفته می‌شوند. توضیح رایج این است که گویشوران میسومالپانی مدت‌ها پیش از رسیدن اسپانیایی‌ها به این تپه‌های خشک و ناهموار کوچ کردند. سپس قرن‌ها در میان جامعه‌های Lenca بر جای خود ماندند. زیر حکومت استعماری و فشار مداوم اسپانیایی، Kakawira از کاربرد روزمره خارج شد. در سده بیستم خاموش شد و آنچه از آن باقی مانده عمدتاً در فهرست واژگانی است که پژوهشگران مهمان نوشته‌اند.

مردم بیش از زبانشان دوام آوردند. کشتار ۱۹۳۲ بیشترین آسیب را به Pipil در غرب السالوادور زد، اما بومیان السالوادوری در همه جا از آن آموختند که بومی به نظر رسیدن یا بومی سخن گفتن خطرناک است. دهه‌ها پس از آن، دولت کشور را کاملاً میستیزو توصیف می‌کرد. با این حال، Cacaopera نام و بلدهٔ خود را حفظ کردند. زندگی روزمرهٔ امروزشان اسپانیایی‌زبان است، بیشتر کاتولیک است و بر پایهٔ مزارع کوچک روی زمین‌های شیب‌دار سامان یافته است، و کلیساهای انجیلی در اینجا، همان‌گونه که در سراسر روستاهای السالوادور رخنه کرده‌اند، جای پایی به دست آورده‌اند. شکل‌های کهن‌تر در درون تقویم کاتولیک زنده مانده‌اند: Danza de los Emplumados که در جشن‌های بلده با کلاه‌های پرِ بلند رقصیده می‌شود، اجرای آیینی ویژهٔ این جامعه است. Morazán یکی از استان‌هایی بود که در جنگ داخلی دههٔ ۱۹۸۰ بیش از همه آسیب دید، و آن جنگ آسیب تازه‌ای بر تاریخ طولانی فشار افزود. از آن زمان، سازمان‌دهندگان محلی هویت Cacaopera را دوباره به چشم عموم آورده‌اند، از جمله از طریق Winakirika، موزهٔ جامعه‌ای در همین بلده که به تاریخ و فرهنگ مادی Cacaopera اختصاص دارد. در سال ۲۰۱۴ السالوادور قانون اساسی خود را اصلاح کرد تا مردمان بومی را به رسمیت بشناسد، و Cacaopera از جمله جامعه‌هایی هستند که قرار بود این به رسمیت شناختن شامل حالشان شود.