اروتیک بویله

بوایلی‌ها مردمی دریاچه‌نشین‌اند که مرزی آن‌ها را از هم جدا کرده است. سرزمین آنان پیرامون انتهای شمالی دریاچه مویرو گسترده است، جایی که دریاچه به‌سوی دهانه رود لووا باریک می‌شود. بخشی از آن حوالی چیِنگه در استان لوآپولا زامبیا و بخشی دیگر حوالی پوِتو در استان هوت‌کاتانگا جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد. آن‌ها در برابر گروه‌های بزرگ منطقه مردمی کوچک‌اند، اما نام، زبان و رؤسایشان از آنِ خودشان است. زبان بوایلی زبانی بانتویی از گروه بمبا است که با تبوا و بمبا خویشاوندی نزدیک دارد. بیشتر گویشوران از یک زبان مشترک منطقه‌ای نیز استفاده می‌کنند: در سوی زامبیا بمبا و در سوی کنگو سواحیلی. زندگی روزمره به دریاچه و کشاورزی وابسته است. صیدماهی، ماهی بریم و ماهی کوچکی شبیه ساردین را فراهم می‌کند که خشک می‌شود، در کیسه بسته‌بندی می‌شود و با کامیون به شهرهای معدنی کمربند مس در هر دو کشور برده می‌شود، در حالی که مزارع کاساوا غذای اصلی را تأمین می‌کند. همچون بسیاری از مردمان دره لوآپولا و فلات بمبا، نسب سنتاً از سوی مادر دنبال می‌شود و عضویت در تبار، ازدواج و ارث را شکل می‌دهد.

امروزه بیشتر بوایلی‌ها مسیحی‌اند و کلیساهای کاتولیک و پروتستان ریشه‌دار شده‌اند. با این حال، ارواح نیاکان و نقش رئیس قبیله در زمین و آیین‌ها در زندگی روستایی وزن دارد. دو قرن گذشته برای سرزمین مویرو دشوار بوده است. در قرن نوزدهم این منطقه میان پادشاهی لوندا در کازمبه بر رود لووا در جنوب و بازرگانان کاروانی عرب‌سواحیلی که از دریاچه تانگانیکا به‌سوی شرق پیش می‌آمدند قرار داشت. سپس مرزکشان استعماری خط بریتانیایی و بلژیکی را درست از میان دریاچه کشیدند. در نتیجه جامعه‌های بوایلی زیر دو حکومت قرار گرفتند که هرکدام زبان رسمی و مدارس خود را داشتند. این مرز در اواخر سال ۲۰۰۰ دوباره اهمیت یافت، زمانی که جنگ دوم کنگو به پوِتو رسید و هزاران نفر به زامبیا گریختند. برای گردآورندگان هنر آفریقایی، این نام روی پیکره‌های چوبی و دیگر کنده‌کاری‌ها دیده می‌شود که اغلب در فهرست‌ها کنار آثار تابوا آمده‌اند که بسیار شبیه آن‌اند. اما در خود ساحل دریاچه، نگرانی فوری‌تر کاهش ذخایر ماهی است که بیشتر خانواده‌ها به آن وابسته‌اند.