اروتیک بوشونگ

بوشونگ‌ها مردم اصلی پادشاهی کوبا هستند، دربار سلطنتی‌ای در جنوب حوضه کنگو که منسوجات و کنده‌کاری‌هایش امروز در مجموعه‌های موزه‌های جهان جای دارند. این پادشاهی گروهی از مردمان خویشاوند را گرد آورد، از جمله کتِه، نگِنده، پیانگ، نگونگو و شووا. با این حال، پادشاه، یعنی nyim، از بوشونگ‌هاست و پایتخت سلطنتی در نشنگ، که موشنگه هم نامیده می‌شود، در سرزمین آنان قرار دارد. نهاد سلطنت هرگز از میان نرفت. این نهاد همچنان به‌عنوان نهادی عرفی در جمهوری دموکراتیک کنگو ادامه دارد، با مقام‌داران دارای عنوان و آیین‌های دربار، و اقتدارش در داخل کشور بسیار فراتر از آن چیزی است که روی کاغذ دیده می‌شود. نام کوبا از بیرون آمده و از همسایگان لوبازبان وام گرفته شده است.

سرزمین آنان در کاسای است، میان رودهای سانکورو، کاسای و لولوآ. این سرزمین ترکیبی از جنگل و ساوانا است که مردم در آن کشاورزی می‌کنند، ماهی می‌گیرند، شکار می‌کنند و از نخل رافیا شیره می‌گیرند. بوشونگ زبانی بانتویی است که با زبان‌های سایر مردمان کوبا خویشاوندی نزدیک دارد. تشیلوبا زبان مشترک منطقه‌ی گسترده‌تر است و فرانسوی زبان دولت و مدرسه. امروزه بیشتر بوشونگ‌ها مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان. بخش پروتستان به هیئت تبلیغی پرزبیتری آمریکایی بازمی‌گردد که مبلّغ آفریقایی‌تبار آمریکایی آن، ویلیام شپرد، در سال 1892 به پایتخت رسید. باورهای کهن هنوز مراسم تشییع جنازه و آیین دربار را شکل می‌دهند: آفریننده‌ای دور به نام مبوم، ارواح طبیعت و شخص مقدس پادشاه.

سنت شفاهی مردم را به ووت، نخستین نیای آنان، پیوند می‌زند. این روایت، شیام امبول انگونگ، پادشاه بنیان‌گذار قرن هفدهم، را بازسازی‌کننده‌ی دولت و آورنده‌ی محصولات و صنایع دستی تازه می‌داند. مورخان، به‌ویژه یان وانسینا، این روایت‌ها را با نگاهی انتقادی خوانده‌اند. با این همه، دربار توصیف‌شده‌ی او پیچیدگی غیرعادی داشت، با شوراها و فهرستی بلند از مناصب دارای عنوان. پادشاهان از طریق ndop به یاد آورده می‌شدند، یعنی پیکره‌های حجاری‌شده‌ی پرتره‌ای که هر یک با نشانی از دوره‌ی سلطنت آن شاه مشخص شده است. غریبه‌ها بیش از همه منسوجات بوشونگ را می‌شناسند. مردان الیاف رافیا را روی دار می‌بافند و زنان پارچه را گلدوزی می‌کنند و گاه بخیه‌ها را برش می‌زنند تا پرزی ضخیم پدید آید که در خارج به نام مخمل کاسای شناخته می‌شود. الگوهای هندسی عمداً ریتم خود را می‌شکنند. پارچه نوعی ثروت هم بود و خانواده‌ها تکه‌هایی از آن را کنار می‌گذاشتند تا همراه مردگان دفن شوند. در مراسم تشییع جنازه و دیگر آیین‌ها، رقصندگان نقاب‌دار هنوز با نام‌های مواش امبوی، نگادی امواش و بووم ظاهر می‌شوند، شخصیت‌هایی که به داستان بنیاد پادشاهی پیوند خورده‌اند.