اروتیک بوبانگی

بوبانگی‌ها به معنای کاملاً واقعی مردم رودخانه‌اند. نسل‌ها بود که شهرک‌هایشان در کرانه‌های میانی کنگو و بخش پایین اوبانگی قرار داشت و از آب امرار معاش می‌کردند: ماهیگیری، حمل کالا و، بیش از همه، تجارت. در قرن هجدهم و نوزدهم، ناوگان‌های قایق‌های بوبانگی تجارت در بخشی از رودخانه را که میان محل پیوستن اوبانگی و برکه مالبو قرار داشت در دست داشتند. در برکه مالبو، کالاها را به واسطه‌های تیو می‌سپردند که مسیرهای منتهی به ساحل اقیانوس اطلس را کنترل می‌کردند. عاج و اسیران به سمت پایین رود حرکت می‌کردند، در حالی که پارچه اروپایی، تفنگ و میله‌های برنجی به سمت بالا می‌آمدند. شهرهایی مانند بولوبو و ایروبو به پایگاه‌های تجاری پررونق تبدیل شدند.

بوبانگی بودن تا حدی به شغل فرد وابسته بود. خانه تجاری حول یک سرپرست موفق ساخته می‌شد که زنان، وابستگان، مشتریان و بردگانش گرد او بودند. افراد بیرون از جامعه می‌توانستند به خانواده پذیرفته شوند و با گذر زمان به هویت نیز راه یابند. ثروت اهمیت داشت، اما بدگمانی هم برمی‌انگیخت: دارایی یک تاجر می‌توانست نشانه‌ای از جادوگری تلقی شود که به زیان خویشاوندانش انجام می‌گیرد. اروپاییانی که به رودخانه می‌رسیدند اغلب بوبانگی‌ها و همسایگانشان را زیر برچسب سست بانگالا قرار می‌دادند. شهرت آن‌ها به‌عنوان خدمه مسلح و پرخاشگر قایق‌ها به گزارش‌های استعماری نیز راه یافت.

زبان بوبانگی یک زبان بانتو است. دامنه تأثیر آن بسیار فراتر از خود جامعه است، زیرا زبان تجاری رایج در امتداد رودخانه تا حد زیادی بر آن استوار بود. آن زبان تجاری به لینگالا تبدیل شد که امروز یکی از زبان‌های اصلی هر دو کنگو است، در کینشاسا و برازاویل به آن سخن گفته می‌شود و موسیقی کنگویی آن را در سراسر آفریقا پراکنده کرده است. بسیاری از بوبانگی‌ها امروز علاوه بر زبان نیاکانی‌شان، یا به جای آن، به لینگالا و فرانسوی تکلم می‌کنند.

سلطه آن‌ها بر رودخانه به سرعت پایان یافت. کشتی‌های بخار، تصرف تجارت عاج و لاستیک توسط دولت آزاد کنگو و بیماری خواب در حوالی آغاز قرن بیستم، بسیاری از سکونتگاه‌های کنار رودخانه را خالی یا کوچک کرد. مبلغان زود رسیدند، از جمله یک ایستگاه باپتیست در بولوبو، و امروز بیشتر بوبانگی‌ها مسیحی هستند. با این حال، باورها درباره نیاکان، ارواح و جادو هنوز شیوه توضیح مردم برای شانس و بدشانسی را شکل می‌دهند. بوبانگی‌ها میان جمهوری دموکراتیک کنگو و جمهوری کنگو تقسیم شده‌اند و بسیاری به دو پایتخت مهاجرت کرده‌اند. در روستاهای اصلی، ماهیگیری و سفر با قایق همچنان ریتم زندگی را تعیین می‌کند.