اروتیک بوروکا

هر سال یک بار مردان بوروکا لباس گونی به تن می‌کنند و ماسک‌های تراشیده از چوب بالسا به چهره می‌زنند، به دیابلیتوس، یعنی شیطان‌های کوچک، تبدیل می‌شوند و سه روز با یک گاو نر می‌جنگند. گاو نر همان فتح اسپانیایی است. شیطان‌ها همان نیاکان‌اند. شیطان‌ها در ابتدا به زمین افکنده می‌شوند، با چیچا و سروصدا دوباره زنده می‌شوند و در روز آخر گاو نر را به گوشه‌ای می‌رانند، آن را می‌کشند و می‌سوزانند. روستای بوروکا این مراسم را در آغاز سال برگزار می‌کند و ری کوره چند هفته بعد، و این در واقع یعنی مردمی که در ملأ عام و بر اساس برنامه‌ای مشخص به خود می‌گویند که فتح پایان داستان نبود. ماسک‌ها به شناخته‌شده‌ترین محصول جامعه تبدیل شده‌اند: چوب بالسا و چوب سدر به شکل جگوارها، چهره‌های انسانی و شیطان‌های فریادزن تراشیده می‌شوند، با رنگ‌های تند رنگ‌آمیزی می‌شوند و به خریدارانی فروخته می‌شوند که هرگز مبارزه‌ای را که از آن برآمده‌اند نخواهند دید. بافندگی آرام‌تر و کهن‌تر است. پنبه روی دارهای کمری بافته می‌شود، با رنگ‌های گیاهی و با ارغوان استخراج‌شده از حلزون‌های دریایی پورپورا که در ساحل اقیانوس آرام جمع‌آوری می‌شوند رنگ می‌گیرد، و این ساحل یکی از معدود جاهای باقی‌مانده در قاره‌های آمریکا است که هنوز این رنگ در آن به کار گرفته می‌شود.

آنان در استان پونتارناس و در کانتون بوئنوس آیرس زندگی می‌کنند، بر تپه‌هایی بالای رود ریو گرانده د ترابا، و چند هزار نفر در سرزمین‌های بوروکا و کوره پراکنده‌اند که دومی را بزرگراه بین‌آمریکایی قطع کرده است. این روستا تا حدی محصول استعمار است: مبلغان مذهبی چند گروه از منطقه‌ی جنوبی اقیانوس آرام را در یک شهرک میسیونری واحد گرد آوردند، بنابراین این نام اکنون هم مردمی کهن‌تر و هم آمیزه‌ای را که از آن ادغام پدید آمد در بر می‌گیرد. زبان آنان، برونکا، از خانواده‌ی چیبچا است و با بری‌بری، کابکار و نگابره خویشاوند است، که پیوندهای ژرفشان را به جنوب، به سوی پاناما و کلمبیا، نشان می‌دهد نه به شمال، به سوی مزوآمریکا. دیگر زبان مادری هیچ‌کس نیست. آخرین گویشوران روان در قرن بیستم درگذشتند و آنچه باقی مانده آموزش کلاسی، فهرست واژگان و جوانانی است که می‌توانند درست به شما سلام کنند و سپس به اسپانیایی روی آورند. دین اعلام‌شده‌ی آنان کاتولیسم است، جشن دسامبر «لقاح مطهر» در محل اهمیت دارد، و در کنار شیطان‌ها قرار می‌گیرد بی‌آنکه کسی آن را عجیب بیابد. مبارزه‌ی اخیر بر سر آب بوده است: پروژه‌ی برق‌آبی دولتی دیکیس قرار بود رود ترابا را سد کند و زمین‌هایی در کوره را زیر آب ببرد. بوروکا و همسایگانشان، مردم ترابا، سال‌ها با آن مبارزه کردند. در سال 2018 این طرح کنار گذاشته شد.