اروتیک اوروس

اوروها مردم دریاچه‌نشین فلات مرتفع آند هستند و آب، هویت آنان را محکم‌تر از هر مرزی تعریف می‌کند. قرن‌ها همسایگان ایشان را به‌عنوان ماهی‌گیران، شکارچیان پرندگان و بریده‌کنندگان نی در تالاب‌های آلتیپلانو می‌شناختند. آنان از دریاچه تیتیکاکا، رودخانه دساگواددرو و دریاچه پوپو امرار معاش می‌کردند، نه از گله و مزارع سیب‌زمینی. این تفاوت آنان را متمایز کرد. در سرشماری‌های استعماری اسپانیا، واژه اورو هم به‌عنوان یک طبقه اجتماعی و مالیاتی به کار می‌رفت و هم به‌عنوان نام قومی، و اکثریت آیمارا و کچوای اطرافشان مدت طولانی آنان را در پایین‌ترین رده نظم اجتماعی فلات قرار می‌دادند.

امروزه مشهورترین اوروها نزدیک پونو در پرو زندگی می‌کنند، روی حدود ۱۲۰ جزیره شناوری که خودشان از نی توتورا می‌سازند. هر جزیره با کپه‌ای از بلوک‌های ریشه‌ای شناور آغاز می‌شود. سپس با لایه‌هایی از نی بریده پوشانده شده و با طناب و میخ محکم می‌شود. از آنجا که سطح زیرین در آب می‌پوسد، خانواده‌ها هر چند هفته نی تازه روی آن می‌ریزند، بنابراین هیچ جزیره‌ای هرگز تمام نمی‌شود. خانه‌ها و قایق‌ها از همان گیاه ساخته می‌شوند و مردم ساقه پایینی روشن آن را می‌خورند. روایت رایج می‌گوید این جزیره‌ها در آغاز پناهگاهی در برابر همسایگان قدرتمندتر بودند. اکنون گردشگری از پونو بخش عمده اقتصاد جزیره‌ها را تأمین می‌کند و بسیاری از خانواده‌ها برای مدرسه، کار و تجارت یک پا روی خشکی اصلی نگه می‌دارند.

در جاهای دیگر داستان دشوارتر است. در تیتیکاکا زبان قدیمی اوروها نسل‌ها پیش جای خود را به آیمارا داد و خانواده‌های جزیره‌نشین به آیمارا و اسپانیایی سخن می‌گویند. در سوی بولیویایی، اورو-ایروئیتو در امتداد رودخانه دساگواددرو برای احیای زبان اوچوماتاکو کوشیده‌اند، پس از آنکه این زبان به شمار اندکی از سالمندان متکلم رسیده بود. چیپایاها در دشت‌های نمکی پوشیده از پوسته شور در استان اورورو زندگی می‌کنند، دور از هر دریاچه بزرگ. ایشان هنوز به زبان خاص خود سخن می‌گویند که قوی‌ترین بازمانده خانواده اورو-چیپایا است و به خانه‌های گرد و ساخته‌شده از بلوک‌های خاک‌پوش معروفند که به هیچ چیز دیگر در منطقه نمی‌مانند. اورو-موراتو سخت‌ترین ضربه را دیدند. دریاچه کم‌عمق پوپو که بر اثر خشکسالی و انحراف آب فرسوده شده بود، در سال ۲۰۱۵ عملاً ناپدید شد و روستاهای ماهیگیری که نسل‌ها از آن زندگی کرده بودند کنار زمین خشک رها شدند.

زندگی دینی در کلیات کاتولیک است و پیشکش‌های آندی به پاچاماما هنوز بخشی از سال خانگی است، و کلیساهای انجیلی در هر دو کشور پیروان واقعی یافته‌اند. اوروها قومی کوچک هستند که میان دو کشور تقسیم شده‌اند، اما احساس آنان از اینکه کیستند همچنان به آب پیوند خورده است، حتی در جاهایی که آب دیگر وجود ندارد.