اروتیک تنهاریم

تنهاریم‌ها یکی از گروه‌های کاگواهیوا هستند، مجموعه‌ای از جوامع به‌هم‌پیوسته که در حوضه رود مادیرا در برزیل زندگی می‌کنند و زبان، نظام خویشاوندی و بخش عمده‌ای از تاریخ را با هم دارند. پارینتینتین، جیاهوی، جوما و اورو-ائو-واو-واو نیز از کاگواهیوا هستند. دو چیز تنهاریم‌ها را از دیگران متمایز می‌کند: محل زندگی‌شان و آنچه در آنجا رخ داده است. روستاهای آنان در جنوب ایالت آمازوناس، نزدیک شهر هومایتا، در امتداد رود مارملوس و آبراهه‌های نزدیک مانند سپوتی و ایگاراپه پرتو قرار دارند. بزرگراه ترانس‌آمازونین از میان سرزمین آنان می‌گذرد.

زبان آنان گونه‌ای از کاگواهیوا است که بخشی از شاخه توپی-گوارانی از خانواده توپیان به شمار می‌آید. این زبان آن‌قدر به پارینتینتین نزدیک است که زبان‌شناسان معمولاً این دو را گویش‌های یک زبان می‌دانند و پرتغالی نیز به‌طور گسترده در کنار آن به کار می‌رود. زندگی اجتماعی بر پایه دو نیمه همسرگزین بنا شده که هر کدام به نام یک پرنده نامیده می‌شوند. هر فرد به نیمه پدرش تعلق دارد و انتظار می‌رود با فردی از نیمه دیگر ازدواج کند. این دو نیمه در جشن مبوتاوا بیش از همه نمایان می‌شوند؛ جشنی با ضیافت، آواز و رقص که هنوز بزرگ‌ترین مراسم عمومی جامعه است. در زندگی روزمره، خانواده‌ها کاساوا و محصولات دیگر می‌کارند، شکار و ماهیگیری می‌کنند و آجیل برزیلی جمع‌آوری می‌کنند که درآمد نقدی برایشان دارد.

بزرگراه در اوایل دهه ۱۹۷۰ ساخته شد. ساخت آن اپیدمی‌هایی به همراه آورد که جان بسیاری از تنهاریم‌ها را گرفت و امروز چند روستا در کنار جاده قرار دارند. در سال‌های بعد، تنهاریم‌ها از وسایل نقلیه‌ای که از سرزمینشان عبور می‌کردند عوارض می‌گرفتند. آنان این کار را پرداخت خسارتی می‌دانستند که جاده به ایشان وارد کرده بود، و بسیاری از مردم شهرهای اطراف از آن ناخرسند بودند. این ناخرسندی در دسامبر ۲۰۱۳ به اوج رسید. اندکی پس از درگذشت یکی از سران برجسته تنهاریم، سه مرد که در بزرگراه سفر می‌کردند در بخشی از جاده که از منطقه ذخیره‌گاه می‌گذرد ناپدید شدند و پیکرهایشان هفته‌ها بعد پیدا شد. جمعیت در هومایتا دفاتر محلی سازمان‌های فدرال خدمات‌رسان به مردم بومی را همراه با وسایل نقلیه به آتش کشید و نیروهای فدرال به منطقه اعزام شدند. چند مرد تنهاریم بعدها در ارتباط با این مرگ‌ها بازداشت شدند. جاده همچنان واقعیتی است که تنهاریم‌ها هر روز با آن زندگی می‌کنند: تجارت، خدمات بهداشتی و ترافیک را تا درب خانه‌هایشان می‌آورد، و همراه با آن شهرتی در شهرهای اطراف به وجود آورده که دور ریختنش دشوار بوده است.