اروتیک کوکونوکوها

Coconuco که به‌تدریج نام خود را Kokonuko می‌نویسند، مردمی کوهستانی در استان کائوکای کلمبیا هستند که در دامنه‌ها و فلات‌های سرد جنوب شرقی Popayán زندگی می‌کنند. سرزمین آنها آتشفشانی است. رشته‌کوهی که نام آنها را دارد، یعنی Cordillera de los Coconucos، شامل آتشفشان Puracé است و زمین اطراف جامعه‌های آنها از چشمه‌های آب گرم و دهانه‌های گوگرد بخار می‌کند. بالای مزارع، پارامو قرار دارد، زمینی مرطوب و بی‌درخت با گیاهان frailejón و دریاچه‌هایی نزدیک سرچشمه‌های رود Cauca. آنچه امروز Coconuco را به‌عنوان یک قوم کنار هم نگه می‌دارد کمتر زبان یا لباس است و بیشتر یک ساختار است: resguardo، یعنی سرزمینی که به‌صورت جمعی در اختیار دارند، و cabildo، یعنی شورای منتخبی که آن را اداره می‌کند.

این ساختار ریشه‌های عمیق و تاریخی دشوار دارد. اسپانیایی‌ها در 1530s به فلات Popayán رسیدند و در قرن‌های بعد، بیشتر زمین‌های خوب به هاسیندا (مزارع بزرگ) منتقل شد، جایی که خانواده‌های بومی اغلب تحت نظام terraje کار می‌کردند و در برابر قطعه زمینی برای کشت، کار بی‌مزد به مالک زمین بدهکار بودند. در 1970s، Coconuco به همراه دیگر مردم کائوکا به شورای منطقه‌ای بومیان کائوکا (CRIC) پیوستند و در بازپس‌گیری زمین‌هایی شرکت کردند که آن ترتیب را از میان برد و با اشغال و بازستانی زمین‌های هاسیندا همراه بود. شعار شورا، یعنی وحدت، زمین و فرهنگ، هنوز چارچوب سیاست محلی را تعیین می‌کند.

Coconuco یک روستا نیستند، بلکه مجموعه‌ای از جامعه‌ها هستند، از جمله Coconuco، Puracé، Paletará، Poblazón و Quintana، که هرکدام cabildo خاص خود را دارند. زبان اجدادی آنها، که با Namtrik (زبانی که همسایگانشان قوم Misak هنوز به آن سخن می‌گویند) و با Totoró خویشاوند بود، از بین رفت. زبان روزمره اسپانیایی است و همین از دست رفتن زبان، نحوه‌ی سخن گفتن مردم درباره‌ی احیای فرهنگشان را شکل می‌دهد. بیشتر Coconuco کاتولیک‌اند، اما چشم‌انداز طبیعی وزن خاص خود را دارد: آتشفشان‌ها، دریاچه‌ها و آب‌های گرمابی جای مقدس به شمار می‌روند و معالجان سنتی هنوز با گیاهان و آب کار می‌کنند.

زندگی روزمره روستایی و عملی است. خانواده‌ها سیب‌زمینی و دیگر محصولات مناطق سرد را می‌کارند، گاوهای شیری را در فلات Paletará نگه می‌دارند و برای هر کاری که از توان یک خانواده بیرون است، کار دسته‌جمعی به نام mingas ترتیب می‌دهند. چشمه‌های آب گرم نیز درآمد می‌آورند، به‌طوری که مکان‌های حمامی که جامعه‌ها اداره می‌کنند بازدیدکنندگانی از Popayán را جذب می‌کنند. در اطراف Puracé، معدن گوگرد روی دامنه‌ی آتشفشان برای دهه‌ها کارفرمای بزرگی بود، که یادآور این است که این سرزمین همیشه هم کار روی آن انجام شده و هم مورد احترام بوده است.