اروتیک کاشیشو

کاکسیشو مردمی بومی در مرکز ایالت Minas Gerais هستند که بیشتر قرن بیستم را از نظر رسمی نامرئی ماندند. برای دامداران همسایه و مقامات محلی، آنان فقط برزیلی‌های روستایی فقیر بودند؛ خانواده‌هایی از خرده‌کشاورزان و کارگران کشاورزی که نزدیک Martinho Campos و Pompéu زندگی می‌کردند. آنان در کرانه‌های رودخانه Pará زندگی می‌کنند که به São Francisco می‌ریزد. آنچه آنان را کنار هم نگه داشت، حافظه بود. آنان روایتی از تبار خود از بومیانی که پیش از ورود گله‌ها و حصارها در این بخش از رودخانه می‌زیستند، مشترک دارند و آن را از راه خویشاوندی، نام‌های محلی مکان‌ها و داستان‌های چگونگی از دست رفتن زمین زنده نگه داشتند. در اواخر قرن بیستم آنان این را علناً بیان کردند و دولت برزیل را به شناسایی آن فشار آوردند.

این آنان را در شمار مردمانی قرار می‌دهد که پژوهشگران آنان را احیاشونده یا نوظهور می‌نامند. برخی از کاکسیشوها این برچسب را آزاردهنده می‌یابند، زیرا القا می‌کند که آنان از هیچ‌جا سر برآورده‌اند. اما خودشان برعکس می‌بینند: آنان هرگز نرفتند، فقط دیگر شمرده نمی‌شدند. این استدلالی دشوار برای پیروزی در کشوری است که مقامات استعماری و امپراتوری نسل‌ها اعلام می‌کردند که مردمان بومی منقرض یا جذب شده‌اند، و جایی که خانواده‌های دامدار سندهای مالکیت زمین‌هایی تقریباً به همان قدمت دارند. مبارزه برای قلمرویی با مرزبندی رسمی کند و مناقشه‌برانگیز بوده است. این مبارزه تقریباً همه چیز زندگی جمعی را شکل می‌دهد، از اینکه خانواده‌ها کجا می‌توانند بکارند تا اینکه چه کسی حاضر است آنان را بومی بخواند.

زبان نیاکانی از میان رفته است. آنچه از آن ثبت شده بسیار اندک است و زبان‌شناسان نمی‌توانند آن را در هیچ خانواده‌ای جای دهند. زندگی روزمره کاملاً به پرتغالی جریان دارد، با لهجه و اصطلاحات روستاهای Minas Gerais. دین نیز از منطقه پیروی می‌کند: کاتولیک، که حول روزهای قدیسان، عبادت‌های خانگی و کلیسای محلی شکل گرفته است. افزون بر این، کوششی آگاهانه برای بازسازی هویتی مشترک در جریان است. آیین، آواز و پوشاک مراسم هم‌زمان وزنی معنوی و سیاسی دارند، چه در گردهمایی‌های جمعی و چه در داد و ستد با نهادهای دولتی. بیرونی‌ها گاهی این را ابداع می‌پندارند. اعضای جامعه بیشتر آن را بازیابی می‌نامند، همان کار معمولی که هر مردمی پس از گسستی طولانی از گذشته‌اش انجام می‌دهد.

کاکسیشوها تنها چند صد نفرند، اما وضعیتشان فراتر از اندازه‌شان اهمیت دارد. این نشان می‌دهد که نقشه بومیان برزیل هنوز تمام نشده است. این نقشه هنوز در حال بازترسیم است، یک تاریخچه خانوادگی و یک نقشه‌برداری مرزی در هر بار.