اروتیک کیمبایا

Quimbaya ها مردمان بومی دره میانی رود Cauca در کوه‌های آند کلمبیا بودند. زرگران در همان‌جا در سده‌های پایانی پیش از میلاد کار می‌کردند و فاتحان اسپانیایی در سال 1539 با مردمی روبه‌رو شدند که آنان را Quimbaya نامیده بودند. فتح، بیماری‌های همه‌گیر و کار اجباری در دهه‌های بعد دره را خالی کرد و بازماندگان در جمعیت استعماری جذب شدند. امروز هیچ جامعه زنده‌ای این نام را ندارد. آنچه این نام را حمل می‌کند فلز است: مجموعه‌ای از طلای ریخته‌گری‌شده چنان ماهرانه که Quimbaya در فهرست‌های موزه‌ها تقریباً به‌عنوان برچسب سبکی به کار می‌رود.

این برچسب نیازمند یک احتیاط است. نام Quimbaya همان نامی است که اسپانیایی‌ها در سده شانزدهم به مردم ساکن دره دادند. باستان‌شناسان بعدها این نام را گسترش دادند تا طلای بسیار کهن‌تری را که در همان تپه‌ها یافت شده در بر گیرد. متخصصان امروز یک مرحله اولیه، که قطعات مشهور را پدید آورد، را از یک مرحله متأخر که تا زمان فتح ادامه داشت جدا می‌کنند، و پیوند میان این دو مسیری مستقیم نیست. زبان همراه گویشورانش رفت و آن‌قدر ناقص ثبت شد که نتوان آن را طبقه‌بندی کرد.

زرگران بیشتر با توماگا کار می‌کردند، آلیاژی از طلا و مس، و ریخته‌گری با موم گمشده را به کمال رساندند. آنان گلدان‌های توخالی، کلاهخود، آویز و پیکره‌های کوچک انسانی ساختند. این پیکره‌ها در یاد می‌مانند: مردان و زنانی نشسته یا ایستاده، برهنه، با چشمانی نیمه‌بسته و چهره‌هایی صاف و درون‌گرا. شناخته‌شده‌ترین شیء Poporo Quimbaya است، گلدانی طلایی برای پودر آهکی که همراه با برگ کوکا جویده می‌شود و این خود نشان می‌دهد که کوکا جایگاه بزرگی در آیین داشته است. Banco de la República آن را در سال 1939 خرید و این خرید به قطعه بنیادین Museo del Oro در بوگوتا تبدیل شد.

بیشتر این طلا نه از راه کاوش باستان‌شناختی بلکه از راه غارت از زمین بیرون آمد. Quimbaya مردگان خود را در مقبره‌های شفت‌دار که در دامنه تپه‌ها کنده شده بود دفن می‌کردند، اغلب با اتاقک‌های جانبی برای نذورات. وقتی مهاجران از آنتیوکیا در سده نوزدهم به منطقه نفوذ کردند، کاوش برای یافتن اشیای گورها به حرفه‌ای محلی بدل شد. در سال 1890 گنج‌جویانی نزدیک فیلاندیا در کیندیو گنجینه‌ای را بیرون کشیدند که امروز با نام Quimbaya Treasure شناخته می‌شود. دولت کلمبیا آن را خرید، در سال 1892 در مادرید به نمایش گذاشت و سپس به‌عنوان هدیه دیپلماتیک به تاج اسپانیا داد. هنوز در Museo de América در مادرید است و در سال 2017 دادگاه قانون اساسی کلمبیا به دولت دستور داد بازگرداندن آن را پیگیری کند. تپه‌هایی که Quimbaya در آن زندگی می‌کردند امروز قلب سرزمین قهوه کلمبیا است.