اروتیک کیلومبولاها

کیلومبولاها با یک زبان نیاکانی یا یک سرزمین مادری واحد به هم پیوند نخورده‌اند. آنها با تاریخ و زمین به هم پیوند خورده‌اند: از کیلومبوها، یعنی سکونتگاه‌های آزاد سیاه‌پوستان که در سراسر برزیل استعماری و امپراتوری شکل گرفتند، نسب می‌برند و هنوز بر همان زمینی زندگی می‌کنند یا برای آن می‌جنگند که آن سکونتگاه‌ها در اختیار داشتند. این واژه به کیلومبو بازمی‌گردد، اصطلاحی از زبان کیمبوندو در آنگولا به معنای اردوگاه، که یادآور جایی است که بسیاری از سازندگان آنها از آنجا آورده شدند. سرشماری ۲۰۲۲، نخستین سرشماری که آنها را شمرد، حدود ۱.۳ میلیون کیلومبولا را یافت که در هزاران جامعه پراکنده‌اند، بیشتر در باهیا و مارانیائو، اما همچنین در امتداد رودخانه‌های آمازون در پارا، در ارتفاعات ساوانای گوئیاس و در تپه‌های میناس ژرایس.

معروف‌ترین آنها پالماریس است که در تپه‌های آلاگوآس کنونی بیشتر سده هفدهم مقاومت کرد، پیش از آنکه نیروهای استعماری نابودش کنند. رهبر مشهور آن، زومبی، در ۲۰ نوامبر ۱۶۹۵ کشته شد؛ تاریخی که برزیل اکنون به عنوان تعطیلی ملی با نام روز زومبی و آگاهی سیاه‌پوستان گرامی می‌دارد. با این حال پالماریس الگویی گمراه‌کننده است. بسیاری از جوامع هرگز به عنوان پناهگاه آغاز نشدند. برخی بر زمین‌هایی رشد کردند که آزادشدگان خریده بودند، برخی بر مزارعی که مالکانشان به ارث گذاشته یا به سادگی رها کرده بودند، و برخی بر زمین‌های کلیسا. آنچه همه آنها در آن شریک‌اند، نسل‌ها تصرف جمعی توسط خانواده‌های سیاه‌پوستی است که هرگز سندی برای آن به دستشان نرسیده بود.

آن سند، هستهٔ مبارزهٔ امروز است. قانون اساسی ۱۹۸۸ به اعطای سند مالکیت به نوادگان کیلومبوها که زمین‌هایشان را در اختیار دارند وعده داد، و از سال ۲۰۰۳ خوداظهاری نقطهٔ آغاز قانونی بوده است. صدور سند کند پیش رفته است: نخستین سند در ۱۹۹۵ صادر شد، بیشتر قلمروها هنوز حل‌نشده‌اند، و جوامع با دامداران، معدن‌کاوی، سدها و پروژه‌های دولتی درگیرند. در الکانتارا در ایالت مارانیائو، خانواده‌ها در دهه ۱۹۸۰ برای ایجاد پایگاه پرتاب موشک جابه‌جا شدند، اختلافی که تا نظام حقوق بشر بین‌آمریکایی پیش رفت.

کیلومبولاها به پرتغالی سخن می‌گویند، در گویش‌های روستایی منطقه‌های خود. چند جامعه ردپایی از گفتار آفریقایی را حفظ کرده‌اند: در کافوندو در ایالت سائوپائولو، ساکنان از کوپوپیا استفاده می‌کنند، واژگانی برگرفته از زبان‌های بانتو که بر دستور زبان پرتغالی سوار شده است. زندگی مذهبی بیشتر کاتولیک است و حول قدیسان حامی و روزهای جشن سازمان یافته، با کلیساهای انجیلی که نفوذ بیشتری می‌یابند و عمل‌های افروبرزیلی که در بسیاری از مکان‌ها زنده‌اند. شکل‌های طبل و رقص مانند ژونگو در جنوب‌شرقی، تامبور د کریولا در مارانیائو و سامبا د رودا در باهیا، حافظهٔ جمعی را بیش از سرگرمی حمل می‌کنند. کشاورزی کوچک، ماهیگیری و بهره‌برداری جمعی از زمین هنوز زندگی روزمره بسیاری را شکل می‌دهد، حتی وقتی جوانان میان روستا و شهر در رفت‌وآمداند.