اروتیک لوچازی

لوچازی‌ها مردمی بانتوزبان در جنگل‌های شنی میومبوی شرق آنگولا هستند و شاخه‌ای از آنان که از دیرباز در آن‌سوی مرز مستقر شده، در شمال غرب و غرب زامبیا زندگی می‌کند. یکی از شهرستان‌های آنگولا در موشیکو، به نام لوشازش، نام خود را از آنان گرفته است و شهر کانگامبای آن در دل سرزمین آنان قرار دارد. آنچه آنان را کنار هم نگه می‌دارد بیش از آنکه قلمرو باشد، شیوه زندگی مشترک است. تبار از راه خط مادری منتقل می‌شود، همه به یک زبان سخن می‌گویند و پسران دوره mukanda را از سر می‌گذرانند، یعنی اقامتگاهی در بیشه که در آن ختنه می‌شوند و آموزش می‌بینند و سپس در مقام مرد نزد خانواده‌هایشان بازمی‌گردند. چهره‌های نقاب‌دار makishi که در جریان آیین تشرف ظاهر می‌شوند، بخشی از آن است که بیگانگان می‌بینند. لوچازی‌ها این نهاد را با نزدیک‌ترین همسایگانشان، لوواله، چوکوی و امبوندا، مشترک دارند.

زبان چی‌لوچازی به همان خوشه نزدیک زبان‌های بانتو تعلق دارد که زبان‌های این همسایگان. مدیران پرتغالی، لوچازی‌ها را همراه چند قوم مجاور زیر عنوان گانگوئلا گرد آوردند. این اصطلاحی بیرونی بود که از کاربرد اوویمبوندوها گرفته شده بود و نامی نبود که این جوامع برگزیده باشند. در زامبیا، مدارس و رادیوی منطقه از زبان‌های لوواله و لوزی استفاده می‌کنند، به همین سبب بسیاری از گویشوران چی‌لوچازی به‌طور عادی میان زبان‌ها جابه‌جا می‌شوند.

یکی از سنت‌های لوچازی‌ها بسیار بیش از آنچه به آن پرداخته می‌شود سزاوار توجه است. قصه‌گویان tusona می‌کشند، یعنی شکل‌هایی که با انگشت روی شن صاف‌شده رسم می‌شوند و اغلب دور شبکه‌ای از نقطه‌ها حلقه می‌زنند. هر شکل به یک ضرب‌المثل، داستان یا معما پیوند دارد. قوم‌موسیقی‌شناس اتریشی، گرهارد کوبیک، این اندیشه‌نگاره‌ها را همراه با آوازها و موسیقی اقامتگاه آیین تشرف با جزئیات ثبت کرد.

قرن بیستم برای این سرزمین سخت بود. مالیات‌ها و کار اجباری پرتغالی‌ها، خانواده‌ها را به سوی شرق و به آنچه آن زمان رودزیای شمالی نامیده می‌شد راند. جنگ‌هایی که از 1961 تا 2002 ادامه داشت، شرق آنگولا را به میدان نبرد بدل کرد و کانگامبا در 1983 محل محاصره‌ای بزرگ بود. بسیاری از خانواده‌ها سال‌ها در سکونتگاه‌های پناهندگان در زامبیا زندگی کردند و همه‌شان بازنگشتند. امروز بیشتر لوچازی‌ها مسیحی هستند، میراثی از هیئت‌های تبشیری کاتولیک و پروتستان. با این حال، ارواح نیاکان، فال‌گیران و آیین تشرف هنوز شیوه برخورد خانواده‌ها با بیماری، بدشانسی و بزرگ شدن را شکل می‌دهند. زندگی روزمره بر مزارع کاساوا، ماهیگیری، شکار و برداشت عسل از کندوهای پوست‌درختی آویخته بر درختان استوار است.