اروتیک چاکوبوها

چاکوبو‌ها مردمی کوچک از جنگل‌نشینان شمال آمازون بولیوی‌اند. آنان در کرانه‌های رودخانه‌های ایوون، بنیسیتو و یاتا، در دشت‌های پست بنی نزدیک ریبرالتا زندگی می‌کنند. در منطقه‌ای با مزرعه‌های دامداری و شهرک‌های رودخانه‌ای که به زبان اسپانیایی سخن می‌گویند، زبانشان آنان را متمایز می‌کند. این زبان به خانواده پانوآیی تعلق دارد که مرکز آن بسیار دورتر، در شمال و غرب، در آمازون پرو و برزیل است. چاکوبو در مرز جنوب‌شرقی این خانواده قرار دارد. گویشورانش در کنار همسایگانی زندگی می‌کنند که به زبان‌های خانواده تاکانانی سخن می‌گویند، مانند ایسه‌ایخا و کاوینیو، نه در کنار خویشاوندان زبانی نزدیک. نزدیک‌ترین خویشاوند آن زبان پاکاوآرا است که چند خانواده‌ای به آن سخن می‌گویند و در سده بیستم برای زندگی در میان چاکوبو‌ها آمده‌اند. پاکاوآرا اکنون تقریباً از میان رفته است. قانون اساسی بولیوی در سال 2009 چاکوبو را یکی از زبان‌های رسمی کشور نام برده است و این زبان همچنان زبان گفتاری خانه‌ها در روستاهای چاکوبو است.

رونق تجارت لاستیک در پایان سده نوزدهم و آغاز سده بیستم این گوشه از بنی را سخت آسیب زد. ریبرالتا با بندر لاستیک ثروتمند شد و مردمان بومی منطقه یا به گروه‌های برداشت لاستیک اجبار شدند یا به ژرفای جنگل رانده شدند. چاکوبو‌ها بیشتر با دوری گزیدن از آن جان به در بردند، هرچند بیماری‌های بیرونی شمارشان را کاهش داد. تماس پایدار با بیگانگان در 1950s آغاز شد، هنگامی که مبلغان مؤسسه تابستانی زبان‌شناسی در میانشان ساکن شدند. این مبلغان شکل نوشتاری زبان را ابداع کردند و بسیاری از خانواده‌ها را به پروتستانتیسم انجیلی کشاندند. زندگی کلیسایی اکنون بخشی از روال روزانه روستاهاست، اما باورهای کهن درباره جنگل و درمان هنوز از میان نرفته‌اند.

پژوهشگران خارجی معمولاً نخست به دانش چاکوبو‌ها درباره جنگل توجه می‌کنند. گیاه‌شناسانی که در 1980s با این جامعه کار کردند دریافتند که چاکوبو‌ها برای بخش بزرگی از گونه‌های درختی یک قطعه بررسی‌شده کاربردی می‌یابند، چه به‌عنوان خوراک، دارو، مصالح ساختمانی، سوخت یا ابزار. پژوهش‌های میدانی بعدی همچنان بر این سند افزوده‌اند. همین مهارت زندگی روزمره را نیز در بر می‌گیرد. خانواده‌ها برای کشت مانیوک، موز، ذرت و برنج، باغ‌های کوچک کشت جابه‌جایی پاک می‌کنند. شکار می‌کنند، از رودخانه‌ها ماهی می‌گیرند و فصل باران را به جمع‌آوری گردوی برزیلی می‌گذرانند که اصلی‌ترین منبع درآمد نقدی آنان است. روستاهایشان بر سرزمینی جمعی واقع است که با پاکاوآرا‌ها در آن شریک‌اند و طبق قوانین بولیوی درباره سرزمین‌های بومی ثبت شده است. چاکوبو‌ها نسل‌ها است که با بقیه کشور در ارتباط پیوسته‌اند. بسیاری از آنان افزون بر زبان خود، اسپانیایی هم سخن می‌گویند و محصول گردوی‌شان در بازاری جهانی به فروش می‌رسد. با این همه، احساس آنان از هویت خود به قطعه‌ای مشخص از رودخانه و جنگل گره خورده است.