اروتیک زنو

نخستین چیزی که از Zenú شناخته می‌شود، آن چیزی است که ساختند. در دشت‌های سیلابی رودخانه‌های San Jorge و Sinú، در دشت‌های ساحلی کارائیب آنچه امروز کلمبیا نامیده می‌شود، نیاکان آنان شبکه‌ای از کانال‌ها را در زمین‌های مرطوب حفر کردند: کانال‌های بلندی که با جریان آب پیش می‌رفتند و کانال‌های کوتاه‌تری که به شکل استخوان ماهی منشعب می‌شدند و سیلاب سالانه را روی مزارع پخش می‌کردند، به جای آنکه آن‌ها را ویران کند. این نظام حدود نیم میلیون هکتار را در بر می‌گرفت و نزدیک به هزار سال نگهداری می‌شد و قرن‌ها پیش از آنکه هیچ اسپانیایی آن را ببیند، از کار افتاد. روایت‌های استعماری از اتحادیه‌ای از سه ایالت سخن می‌گویند: Finzenú در دره Sinú که مرکز تشریفات و محل مردگان بود؛ Panzenú در کنار San Jorge که غذا تولید می‌کرد؛ و Zenúfana در پایین‌دست Cauca و Nechí که فلزات را کنترل می‌کرد. زرگران Zenú با تکنیک فیلیگران کاذب ریخته‌گری می‌کردند: رشته‌های موم را به شکل گوشواره و سر عصا می‌چیدند و سپس آن را به‌صورت توپر می‌ریختند. همین طلاست که شکل گرفتن فتح را هم توضیح می‌دهد: گروه‌های اسپانیایی مستقیماً به تپه‌های تدفین Sinú حمله می‌بردند و برای کالاهای گورها حفاری می‌کردند، و غارت مقبره‌ها به تجارتی با نام خاص خود در اسپانیایی کلمبیایی تبدیل شد: guaquería.

امروزه Zenú یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های بومی کلمبیا هستند که شمارشان به صدها هزار نفر می‌رسد و بیشتر در Córdoba و Sucre زندگی می‌کنند، با جماعت‌هایی هم در منطقه Urabá در Antioquia. تداوم این فرهنگ آسان نبوده است. resguardo استعماری San Andrés de Sotavento در آغاز قرن بیستم به حکم قانون منحل شد، دامداران زمین‌ها را تصاحب کردند، و بازپس‌گیری بخشی از آن‌ها دهه‌ها سازماندهی طلبید، از جمله اشغال زمین‌ها توسط دهقانان که در دهه 1970s در سراسر Córdoba و Sucre گسترش یافت. زبان نیاکانی از میان رفته است و هرگز به اندازه کافی مستند نشده بود تا کسی بتواند با اطمینان بگوید به کدام زبان‌ها مربوط بوده است. مردم به اسپانیایی ساحلی سخن می‌گویند و عمدتاً کاتولیک‌اند با بیانی محلی. آنچه پابرجا مانده، هنر دستی است. Caña flecha، نوعی نی تیرمانند که در زمین‌های خیس می‌روید، به نوارهای باریک شکافته می‌شود؛ بخشی روشن باقی می‌ماند و بخشی با گل و رنگ گیاهی سیاه می‌شود، سپس به نوارهای تخت بافته و برای ساختن sombrero vueltiao حلقه‌حلقه پیچیده می‌شود. شمار بافت‌ها درجه کیفیت را تعیین می‌کند: کلاهی با پانزده vuelta برای کار روزمره است، و کلاهی با بیست و هفت vuelta آنقدر نرم است که بشود تا کرد و حمل کرد، و نقش‌های سیاه و سفیدی که روی نوار بافته شده اسم دارند. کلمبیا در سال 2004 این کلاه را به نمادی فرهنگی ملی تبدیل کرد، که آن را روی هر غرفه سوغات‌فروشی در کشور نشاند و برای بافندگان در Tuchín که آن را می‌سازند، نسبتاً کم کرد.