اروتیک بوراها

بورا‌ها نخست از راه صدا شناخته می‌شوند. دو طبل چوبی سخت و توخالی به نام manguaré در خانهٔ جمعی یا کنار آن قرار دارد، یکی با صدای زیر و دیگری با صدای بم کوک شده، و مردی که بلد باشد آن‌ها را بنوازد می‌تواند پیامی را در دل جنگل تا فاصله‌های دور برساند: بیایید به رقص، ماهی بیاورید، کسی مرده است. این روش کار می‌کند چون زبان بورا زبانی آهنگین است و طبل عبارت‌های واقعی را منتقل می‌کند، نه رمزی که از پیش توافق شده باشد. رادیو و آنتن تلفن همراه manguaré را کنار نگذاشته‌اند. هنوز هر گردهمایی با آن آغاز می‌شود.

سرزمین آن‌ها در شمال غربی آمازون است، جنگل کم‌ارتفاعی میان رودخانه‌های Putumayo و Caquetá که کلمبیا و پرو در آن به هم می‌رسند. بیشتر بورا‌ها امروز در سمت پروئی زندگی می‌کنند، در روستاهایی کنار رودخانه‌های Ampiyacu و Yaguasyacu نزدیک Pebas در Loreto، با خوشه‌ای کوچک‌تر روی رودخانهٔ Momón بیرون از Iquitos. میرانیا (Miraña) که عملاً به همان زبان سخن می‌گویند، در کلمبیا و در شمال ماندند. این نقشه نیاکانی نیست. نقشهٔ کار لاستیک است. از آغاز سدهٔ بیستم، Casa Arana رودخانهٔ Putumayo را به‌عنوان مستعمرهٔ کار خصوصی اداره می‌کرد و بورا‌ها، همراه با Ocaina و Andoke و Murui، چنان به کار گرفته، گرسنه نگه داشته و کشته شدند که تحقیق Roger Casement در سال 1912 آن را پیش روی افکار عمومی بریتانیا گذاشت. هنگامی که جنگ مرزی با کلمبیا در سال 1932 درگرفت، بازماندگان به جنوب و به درون پرو رانده شدند. قومی که زمانی هزاران نفر شمرده می‌شد، از آن دوره با چند صد نفر بیرون آمد.

آنچه از این راهپیمایی جان سالم به در برد، هستهٔ آیینی بود. maloca، یعنی خانهٔ بزرگ جمعی، هنوز مهم‌ترین بناست و در کنار آن mambeadero قرار دارد که مردان شب‌ها در آن با mambe می‌نشینند؛ mambe برگ کوکاست که روی آتش برشته و با خاکستر cecropia نرم کوبیده شده، و ambil خمیر تنباکوی تیره است. گفت‌وگو در آنجا سرسری نیست. بورا و همسایگانشان خود را به‌طور جمعی «مردم مرکز» می‌نامند، و همین مرکز آنان است: اختلاف‌ها، نسب‌نامه‌ها، درمان و طرح‌ها پیش از آنکه کسی اقدام کند در آنچه «کلمهٔ تنباکو و کوکا» می‌نامند بررسی می‌شوند. تبار از طریق پدر منتقل می‌شود و تیره‌ها نام جانوران و گیاهان را دارند.

زبان خود معلمی قائم‌به‌ذات است، با چند صد طبقه‌بند اسمی که یکی از بزرگ‌ترین نظام‌های مستندشده از این نوع در جهان است. اما زمین خود را نیز از دست می‌دهد. تسلط به زبان در میان سالمندان قوی‌تر است، اسپانیایی زبان مدرسه و بازار است، و پارچهٔ پوستی نقاشی‌شدهٔ llanchama که در رقص‌ها بیرون آورده می‌شود، امروز تقریباً به همان اندازه برای بازدیدکنندگان بیرون آورده می‌شود که برای تیره.