اروتیک کابوکلوها

کابوکلو واژه‌ای است برای آمیختگی که به واژه‌ای برای یک شیوه زندگی بدل شد. این نام به برزیلی‌هایی اطلاق می‌شود که تبار بومی و اروپایی دارند، بیشتر از نوع پرتغالی، و در حوضه آمازون به مردمی گفته می‌شود که در واقع رودخانه‌ها را اداره می‌کنند: خانواده‌هایی که خانه‌هایشان روی ستون‌هایی بالای خط سیلاب برپاست و سالشان با بالا و پایین رفتن آب سامان می‌یابد، نه با آنچه تقویم فصل می‌نامد. واژه استعماری قدیمی‌تر ماملوکو بود. این نام معمولاً به زبان توپی منسوب می‌شود، هرچند معنای نخستین آن هنوز محل بحث است. آنچه کسی بر سرش بحث ندارد، فناوری‌ای است که کابوکلو از شاخه بومی خانواده به ارث برده است: قایق تک‌چوبی، پرس تیپیتی که زهر را از مانیوک تلخ بیرون می‌فشارد، فارینیا و توکوپی، و عادت خواندن رنگ رودخانه برای فهمیدن آنچه با خود می‌برد. زبان روزمره پرتغالی است، اما پرتغالی آمازونی انباشته از واژه‌های توپی است، و نِیِنگاتو، زبان مشترکی که یسوعیان در مسیر ریو نگرو به سوی بالادست گسترش دادند، در آنجا باقی مانده و در شهرداری سائو گابریل دا کاشوئیرا در کنار پرتغالی جایگاه رسمی دارد.

دین در سطح کاتولیک است و در لایه‌های زیرین کهن‌تر. روز قدیسان گرامی داشته می‌شود و موکب سیریو دِ نازاره در بِلِم در اکتبر یکی از بزرگ‌ترین دسته‌های مذهبی جهان است. اما کسی که برای بیماری سرسخت فراخوانده می‌شود اغلب پاژه است که در سنتی به نام پاژه‌لانسا کابوکلا با دود تنباکو و آواز کار می‌کند. کنار قدیسان، انکانتادوس قرار دارند، موجودات افسون‌شده‌ای که زیر آب زندگی می‌کنند: بوتو که به‌صورت مردی با کلاه سفید به ساحل می‌آید، و کوبرا گرانده که زیر یک روستا خوابیده است. در خانه‌های اومباندای جنوب شرقی، کابوکلو به‌عنوان دسته‌ای از ارواح بازمی‌گردد، نیای بومی که پردار و بی‌پرده وارد می‌شود. تاریخ نشان‌های سختی بر جا گذاشته است. شورش کاباناژم از 1835 تا 1840 در گرائو-پارا، هنگامی که فقرای استان پایتخت را گرفتند و به‌خاطر آن ده‌ها هزار نفرشان کشته شدند، تا حد زیادی جنگ آنان بود. رونق لاستیک نیز همین‌طور بود که آوارگان خشکسالی را از سئارا به جنگل کشاند تا شیره درختان لاستیک را بگیرند و در آنجا بمانند. در سالوادور هر سال در 2 ژوئیه تصویری از یک کابوکلو در خیابان‌ها گردانده می‌شود، به‌عنوان چهره استقلال باهیا. این واژه هنوز می‌تواند توهین تلقی شود، به معنای روستایی و عقب‌مانده، و بسیاری از کسانی که این توصیف بر آنان صدق می‌کند، ریبیرینیو را ترجیح می‌دهند، یعنی مردم رودخانه، که همان معنا را بدون تمسخر می‌گوید.