اروتیک مینوانه

مینوان‌ها مردمانی بومی در دشت‌های جنوبی بودند. آنان میان پایین‌دست رود پارانا و رود اوروگوئه و در منطقه‌ای زندگی می‌کردند که امروز اوروگوئه و جنوب برزیل را دربر می‌گیرد. تا آغاز سده نوزدهم دیگر به‌عنوان یک قوم جداگانه وجود نداشتند. فرزندانشان در جمعیت روستایی اوروگوئه، شمال‌شرق آرژانتین و ریو گراندهٔ دو سول جذب شدند. آنان از اقوام شاروآنی بودند، یعنی همان خانوادهٔ گسترده‌ای که شارووا به آن تعلق دارد. نویسندگان استعماری مینوان‌ها را آن‌قدر همراه با گوئنوآ ذکر کرده‌اند که بسیاری از مورخان، گوئنوآ و مینوان را دو نام برای یک قوم یا برای دسته‌هایی از متحدان نزدیک می‌دانند.

سرزمین آنان دشتی باز بود: علفزارهای موج‌دار که رودخانه‌ها و نوارهای جنگلی کنار ساحل آن‌ها را قطع می‌کرد. پیش از ورود اروپاییان از راه شکار، ماهیگیری و گردآوری خوراک زندگی می‌کردند و در گروه‌های کوچک جابه‌جا می‌شدند، نه آنکه در روستاها ساکن شوند. این زندگی با اسب و با گله‌های عظیم گاوهای وحشی که در قرن هفدهم در باندا اوریینتال گسترش یافتند دگرگون شد. مینوان‌ها شکارچیان سوارکار شدند و پوست، کالای اصلی تجارت آنان با بیگانگان شد. این وضعیت آنان را بر یکی از پرنزاع‌ترین مرزهای قاره آمریکا قرار داد، جایی که اسپانیا و پرتغال بر سر زمین میان بوینس آیرس و جنوب برزیل رقابت می‌کردند. هر دو امپراتوری با آنان داد و ستد می‌کردند، در پی جلب آنان به‌عنوان متحد بودند و سپس به آنان پشت می‌کردند. بنیان‌گذاری مونته‌ویدئو در دهه 1720 به درگیری آشکار با مهاجران اسپانیایی انجامید و مبلغان یسوعی به‌طور متناوب کوشیدند آنان را به زندگی در اردوگاه‌های مبلغان بکشانند.

زبان آنان به‌خوبی ثبت نشده است. سوابق استعماری اندکی که باقی مانده آن را در گروه شارووانی قرار می‌دهد و از گوارانی، زبانی که همسایگان شمالی آنان و ساکنان اردوگاه‌ها به آن سخن می‌گفتند، جداست. آنچه از زندگی دینی آنان می‌دانیم بیشتر از مبلغان و سربازان به دست آمده و کمتر از آن را می‌توان با اطمینان توصیف کرد. ناظران اسپانیایی تمایل داشتند آداب آنان را نزدیک به آداب شارووا توصیف کنند.

جنگ و بیماری آنان را فرسوده کرد و بسیاری در دسته‌های شارووا، شهرک‌های اردوگاهی و جامعهٔ روستایی مختلطِ گاوچوها و کارگران مزارع جذب شدند. پس از استقلال، اوروگوئه علیه آخرین دسته‌های آزاد بومی در روستاها لشکرکشی کرد. شناخته‌شده‌ترین آن کشتار سالسی‌پوئدس در سال 1831 است و این لشکرکشی‌ها به عصر مردمانی که در علفزارها بر اسب سوار بودند پایان داد. میراث مینوان‌ها خاموش‌تر است، اما واقعی است. در ریو گراندهٔ دو سول، بادِ سرد و خشکی که هر زمستان از جنوب‌غرب می‌وزد هنوز مینوانو نامیده می‌شود، به نام مردمی که سرزمینشان در آن سو قرار داشت. مطالعات ژنتیکی بر اوروگوئه‌ای‌ها تبار بومی قابل‌توجهی یافته‌اند، به‌ویژه از سوی مادر، و شمار رو به افزایشی از مردم اوروگوئه و جنوب برزیل اکنون ادعای نسب شاروآنی دارند.