اروتیک آوا-کوایکرها

آواها خود را اینکال آوا می‌نامند که تقریباً به معنای «مردم جنگل کوهستان» است، و این نام بیش از آن‌که برچسبی باشد توصیفی از شیوه زندگی آن‌هاست. سرزمینشان دامنه غربی کوه‌های آند است، جایی که به سوی اقیانوس آرام فرود می‌آید: شیب‌های تند، همیشه سبز، و از مرطوب‌ترین جنگل‌های این قاره، که از نارینیو و پوتومایو در جنوب کلمبیا آغاز می‌شود، از مرز می‌گذرد و به کارچی و استان‌های همجوار اکوادور می‌رسد. آن‌ها از نظر تاریخی از ساختن روستا خودداری کرده‌اند. خانواده‌های آوا در امتداد خط‌الرأس‌ها و مسیر رودخانه‌ها پراکنده‌اند، هر خانوار در یک فضای باز جنگلی، آن‌قدر نزدیک که بتوان پیاده به دیدار خویشاوندی رفت، اما نه آن‌قدر نزدیک که بتوان او را دید. خانه‌ها روی ستون‌هایی بالای گل و لای برپا شده‌اند، کفشان از چوب نخل شکافته است و با تنه‌ای شیاردار به آن‌ها می‌رسند. این پراکندگی هرگز تصادفی نبود. این پراکندگی اداره‌شان را دشوار می‌کرد، نخست برای اسپانیایی‌ها، سپس برای گروه‌های کائوچو و چوب‌بری، و بعدتر برای هر کس دیگری که با طرحی برای جنگل آمد.

آن‌ها به زبان آوا پیت سخن می‌گویند، زبانی از خانواده بارباکوآن که نزدیک‌ترین خویشاوندانش چاپالا و تسافیکی هستند، زبان‌هایی که قوم‌های چاچی و تساچیلا در نقاط دورتر ساحل اکوادور به آن‌ها سخن می‌گویند. این زبان هیچ پیوند اثبات‌شده‌ای با کچوا ندارد و در منطقه‌ای اسپانیایی‌زبان قرار دارد و تقریباً هیچ شباهتی به محیط اطراف خود ندارد. فعل‌هایش نشان می‌دهد که گوینده خود کنشگر بوده یا فقط شاهد آن کنش، تمایزی که تنها در شمار اندکی از زبان‌های جهان ثبت شده است. کاتولیسیسم از طریق ایستگاه‌های مأموریت تبشیری وارد شد و وابستگی اسمی بیشتر آن‌هاست، و جماعت‌های انجیلی در سال‌های اخیر به آن افزوده شده‌اند، اما این دین در کنار درکی عملی از جنگل قرار دارد که آن را چیزی می‌داند که می‌تواند انسان را بیمار کند: شوتون، بیماری‌ای که از مکان‌ها و بقایای آلوده گرفته می‌شود، موضوعی است که به درمانگر سپرده می‌شود نه به کلینیک. موز پلانتین، ذرت و کاساوا در قطعه‌هایی کاشته می‌شوند که روی شیب بریده و سوزانده شده‌اند؛ بقیه غذا از شکار و ماهی‌گیری در رودخانه تأمین می‌شود. سه دهه اخیر بی‌رحمانه بوده است. کوکا، گروه‌های مسلح، سم‌پاشی هوایی و مین‌های زمینی همگی به سرزمین آوا رسیدند و در سال 2009 دیوان قانون اساسی کلمبیا آن‌ها را در شمار مردمان بومی‌ای قرار داد که با نابودی جسمی و فرهنگی روبه‌رو هستند؛ این حکم پس از یک سلسله کشتار در نارینیو صادر شد. پاسخ آن‌ها سازمانی بوده است: اسناد مالکیت ریسگواردو، فدراسیون‌های خودشان در دو سوی مرزی که آن‌ها نکشیده‌اند، و آموزش دوزبانه که قرار است آوا پیت را بر زبان کسانی زیر بیست سال نگه دارد.