اروتیک زامزیزی‌ها

زامزیزی‌ها قبیله‌ای کوچک از اسلاوهای غربی در قرن دهم بودند که در میانه رود البه، در منطقه‌ای که امروز در ایالت ساکسونی-آنهالت آلمان قرار دارد، زندگی می‌کردند و در دو یا سه قرن بعد، طی استیلای آلمانی‌ها بر این منطقه، به‌عنوان یک قوم مستقل ناپدید شدند. آنان از جمله قبایل وندی بودند که کاتبان لاتین یک‌بار ثبتشان کردند و سپس فراموششان نمودند. نام ایشان تنها در شمار اندکی از منشورهایی باقی مانده که اتو یکم در دهه‌های 960 و 970 میلادی برای کلیسای ماگدبورگ صادر کرد. این نام به صورت زامزیزی یا زمزیزی نوشته شده و در میان مناطق اسلاوی آمده که امپراتور عشریه آنها را به اسقف‌نشین تازه‌تأسیسش واگذار می‌کرد. دربارهٔ آنان تقریباً هیچ چیز دیگری نوشته نشده است. آنان به‌عنوان یک قلم در یک اعطای مالیاتی وارد تاریخ می‌شوند و به همان شیوه نیز از آن خارج می‌شوند.

آنچه منشورها تثبیت می‌کنند همسایگی آنان است. زامزیزی‌ها در خط تماس میان قبایل صوربی سرزمین‌های زاله و مولده در جنوب و اسلاوهای هاول در شمال جای داشتند و چیرویستی‌های ساکن اطراف تسربست همسایگان نزدیک ایشان بودند. اینکه دقیقاً کدام بخش از رود را در اختیار داشتند و کدام کرانه، هنوز محل بحث است. مانند سایر اسلاوهای البه، در دهکده‌های کوچک و باز از چوب و گل زندگی می‌کردند، چاودار و ارزن می‌کاشتند، خوک و گاو نگه می‌داشتند و هنگام حمله غارتگران به پشت دیوارهای حلقوی دژها عقب می‌نشستند. آنان بت‌پرست بودند و هیچ چیز مشخصی دربارهٔ آیین ایشان ثبت نشده است. پیشروی اتونی به شرق به فرماندهی مارگراو گرو در دهه‌های 930 و 940 میلادی، سرزمین آنان را به مرز شرقی ضمیمه کرد و آن را حول برج‌های دفاعی دارای پادگان سازمان‌دهی کرد. پس از سال 968 نیز این سرزمین زیر نظر اسقف اعظم جدید ماگدبورگ قرار گرفت؛ کشیشان او انتظار می‌رفت که آنان را غسل تعمید دهند و گردآورندگان مالیات او انتظار می‌رفت که پیش‌تر از همه برسند. قیام بزرگ اسلاوها در سال 983 حکومت آلمان را در شمال البه برای بیش از یک قرن از میان برد، اما زامزیزی‌ها پس از آن هرگز در اسناد ظاهر نمی‌شوند، به هر سوی مرز جدیدی که افتاده باشند. در قرن دوازدهم، اربابان آسکانی منطقه و اسقف‌های ماگدبورگ مهاجران فلاندری و ساکسونی را به فلمینگ و دشت‌های پست البه آوردند؛ دهکده‌های اسلاوی یا جذب شدند، یا تغییر نام دادند، یا به عنوان روستاهای وندی کنار دهکده‌های آلمانی تازه باقی ماندند، تا آنکه خود زبان در اواخر قرون وسطی محو شد.

میراث آنان اندک اما واقعی است. نام‌های مکانی اسلاوی که در سراسر روستاهای آنهالت فراوان است، جای دهکده‌های آنان را نشان می‌دهد، و نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده‌ی زبانی که شاید به آن سخن می‌گفتند، صوربی بالایی و صوربی پایینی‌اند که هنوز در لوزاتیا در جنوب شرقی به آن سخن گفته می‌شود. اگر واژهٔ اعقاب درباره‌شان به‌کار رود، آنان به سادگی همان مردم آلمانی‌زبان امروز در میانهٔ رود البه هستند.