اروتیک یارورو

مردم یارورو خود را پومه می‌نامند که در زبانشان به‌سادگی به معنای «مردم» است. یارورو نامی است که دامداران اسپانیایی‌زبان دشت‌ها برای ایشان به کار بردند و همین نام بر نقشه‌ها ماند. آنان در علفزارهای هموار جنوب ایالت آپوره در جنوب‌غربی ونزوئلا زندگی می‌کنند، بر کرانه‌های رودخانه‌های کاپاناپارو، ریسیتو و سیناروکو و میان آن‌ها، سرزمینی که میان دو حد نهایی در نوسان است: نیمی از سال زیر لایه‌ای از آب، و نیم دیگر زیر گرما سخت و قهوه‌ای. زندگی پومه بر گرد این نوسان سازمان یافته است؛ آبادی‌ها با رسیدن باران به بلندی‌ها عقب می‌نشینند و با فروکش کردن سیلاب دوباره پخش می‌شوند. زبان آنان، که آن نیز پومه نام دارد، هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد. تلاش‌ها برای پیوند دادن آن به خانواده‌ای بزرگ‌تر همه ناکام مانده‌اند، و از این رو در میانهٔ حوضهٔ اورینوکو زبانی منفرد به شمار می‌رود و برخلاف بیشتر زبان‌های هم‌اندازه‌اش، هنوز کودکان آن را یاد می‌گیرند. معمولاً میان دو شاخه تمایز گذاشته می‌شود و تفاوت میان آن‌ها بنیادین است. پومه‌های رودخانه‌ای در امتداد آبراهه‌ها زندگی می‌کنند، مانیوک و ذرت می‌کارند و دائماً با دامداران کریولو و شهرک‌ها در تماس‌اند. پومه‌های ساوانا در درون سرزمین، دورتر از جاده‌ها و رودخانه‌ها زندگی می‌کنند و بسیار بیشتر به ماهی‌گیری، شکار و ریشه‌های وحشی‌ای وابسته‌اند که زنان از خاک ساوانا بیرون می‌کشند، و باغچه‌ها مکمل‌اند نه پایه.

زندگی دینی حول توهه می‌چرخد، آیینی آوازخوانی که سراسر شب ادامه دارد و بارها برگزار می‌شود، و در برخی جوامع چند شب در هفته. خوانندگان اصلی گروه را به دیدار خدایان می‌برند، از جمله آفریدگاری مؤنث که در مرکز کیهان‌شناسی پومه قرار دارد و شخصیت‌هایی که به مار و جگوار پیوند دارند، در حالی که زنان به‌صورت همسرایی پاسخ می‌دهند و جغجغه‌ای تا سپیده‌دم ضرب را نگه می‌دارد. این آیین هم‌چون درمانگری، هم‌چون خبررسانی و هم‌چون چیزی که آبادی را کنار هم نگه می‌دارد عمل می‌کند. رئیسی در کار نیست: جایگاه از آواز، از سن و از اجماع برمی‌خیزد، و تقسیم غذا یک تعهد است نه یک لطف. ازدواج معمولاً با یکی از عموزاده‌های متقاطع است و زوجین معمولاً نزد خویشان زن ساکن می‌شوند. فشار تاریخی طولانی از جانب دام بوده است. میسیون‌های تبشیری استعماری در لانوس تأثیر ماندگار اندکی گذاشتند، اما مرز دامداری که پس از آن آمد در قرن‌های نوزدهم و بیستم بهترین زمین‌های رودخانه‌ای را تصرف کرد و جوامع پومه را به فقیرترین زمین‌ها راند، و تا حد زیادی به همین دلیل است که گروه‌های درون‌سرزمینی در جایی که هستند به گردآوری خوراک می‌پردازند. توصیف وینچنزو پترولو در سال 1939 از روستاهای کاپاناپارو همچنان نخستین گزارش خارجی قابل‌توجه است. فشارهای کنونی عبارت‌اند از سند مالکیت زمین، گرسنگی فصلی، مالاریا و فروپاشی گسترده‌تر خدمات روستایی در ونزوئلا، که همگی بیش از همه بر جوامعی سنگینی می‌کنند که از جاده دورترند.