اروتیک اونلی‌ها

اونلی‌ها قومی گال از کوتنتن بودند، شبه‌جزیره‌ای کُند و پهن که از نورماندی به سوی شمال و به دل مانش پیش می‌رود، و تا نیمه‌ی سده‌ی نخست پیش از میلاد تنها به‌عنوان ملتی مستقل زیستند. روم به این کار پایان داد. سرزمینشان کوچک، مرطوب و رو به دریا بود، از جنوب به آبرینکاتوئی‌ها و از شرق به بایوکاسس‌ها محدود می‌شد، و آن‌قدر به بریتانیا نزدیک بود که مانش بیش از آن‌که مرز باشد، راهی برای عبور بود. مانند دیگر بخش‌های آرموریک به زبان گالی سخن می‌گفتند، زبانی سلتیِ قاره‌ای که شاید پنج سده‌ی دیگر دوام آورد پیش از آن‌که لاتین آن را از میان ببرد، و مانند همسایگانشان سکه می‌زدند: سکه‌هایی کوچک، سخت و نقش‌دار از نقره و آلیاژ کم‌ارزش، با سر یک انسان بر یک رو و اسبی بر روی دیگر، که اسب غالباً چیزی را حمل می‌کند که کاملاً انسان نیست. آنچه باور داشتند بیشتر استنباط است، زیرا نوشته‌ای از خود بر جا نگذاشتند. گزارش گسترده‌تر این منطقه تصویر معمول گال‌ها را نشان می‌دهد: خدایان محلی که به چشمه‌ها، رودخانه‌ها و مکان‌های ویژه پیوند داشتند و بعدها، هنگامی که سودمند شد، با نام‌های رومی بازنشر یافتند.

ایشان دو بار وارد تاریخ شدند و هر دو بار در نوشته‌های سزار. در سال 57 پیش از میلاد، همراه با دیگر دولت‌های دریایی شمال‌غرب، بی‌جنگ تسلیم شدند. سال بعد رأی خود را عوض کردند. نجیب‌زاده‌ای به نام ویریدووییکس رهبری قیامی را بر عهده گرفت که جنگاوران همسایه‌ها را به خود جلب کرد، و با کوینتوس تیتوریوس سابینوس روبه‌رو شد که با سه لژیون به شمال فرستاده شده بود. سابینوس از نبرد سر باز زد، در اردوگاه خود ماند و آشکار کرد که می‌ترسد. وقتی سرانجام اونلی‌ها با تخته‌هایی برای پر کردن خندق‌ها به بالای تپه به سوی او آمدند، لژیون‌ها با شتاب از دروازه‌ها بیرون ریختند و آنان را روی شیب تپه قتل‌عام کردند. این عملاً پایان اونلی‌ها به‌عنوان یک واقعیت سیاسی بود. در دوران امپراتوری، سرزمینشان به صورت civitas درآمد که از آلائونا، نزدیک والونی امروزی، اداره می‌شد، شهری با حمام و تئاتری که ویرانه‌هایش هنوز در مزارع باقی است. حدود سال 300 میلادی مرکز به دژی مستحکم به نام کنستانتیا، که امروز کوتانس نام دارد، منتقل شد، و آنچه باقی ماند نام رومی آن است، نه نامی که خود اونلی‌ها بر خود نهاده بودند: کنستانتیا نام pagus Constantinus را داد که کوتنتن از آن پدید آمد. ششصد سال بعد، مهاجران اسکاندیناوی لایه‌ای دیگر از نام‌ها را بر آن نشاندند.