اروتیک توکانو

قوم Tucano به قاعده‌ای ازدواجی معروف است که شبیه چیزی به نظر می‌رسد که یک انسان‌شناس ساخته باشد، اما چنین نیست: با هیچ کسی که به زبان تو سخن می‌گوید نمی‌توانی ازدواج کنی. در حوزه‌ی Vaupés زبان از پدر به فرزند منتقل می‌شود و نشان تبار به شمار می‌رود، بنابراین مرد Tucano همسرش را در میان Desana، Wanano، Tuyuca، Pira-Tapuya یا یکی از گروه‌های دیگری که در امتداد همین رودخانه‌ها پراکنده‌اند جست‌وجو می‌کند. بیشتر بزرگ‌سالان به سه یا چهار زبان مسلط می‌شوند و این را امری عادی می‌دانند. از آنجا که Tucano گسترده‌ترین زبان میان آن‌هاست، به زبان مشترک کاری کل منطقه بدل شده، حتی برای کسانی که اصلاً Tucano نیستند.

زادگاه این قوم Vaupés و شاخابه‌های آن است که در مرز کلمبیا و برزیل، در جنگل‌های سیلابی آب‌سیاه قرار دارد؛ جایی که ماهی‌گیری از شکار مهم‌تر است و مانیوک تلخ بقیه‌ی نیازها را برطرف می‌کند. گروه‌های تباری رتبه‌بندی شده‌اند و این رتبه‌بندی از داستان آفرینش می‌آید: یک آناکوندای نیایی در امتداد رودخانه بالا رفت و نیاکان در نقاط پی‌درپی از آن بیرون آمدند، برادران بزرگ‌تر نخست. خانوارها به‌طور سنتی در maloca زندگی می‌کردند، خانه‌ای بلند و یگانه که چند خانواده‌ی خویشاوند را زیر یک سقف جای می‌داد. زندگی آیینی مردان بر نی‌ها و شیپورهای مقدس Yuruparí متمرکز است که زنان از دیدنشان منع شده‌اند، و بر dabucuri، جشن‌های آیینی که در آن یک گروه با ماهی یا میوه‌ی فراوان می‌رسد و همه‌ی آن را به خویشاوندان سببی‌اش می‌دهد. پودر کوکا و نوشیدنی kapi که از پیچک گرفته می‌شود نیز به همان جهان تعلق دارند، کمتر به عنوان مست‌کننده، و بیشتر به عنوان بستری که خوانندگان آیینی، یعنی kumua، کارشان را در آن انجام می‌دهند.

رونق کائوچو در آغاز قرن بیستم نیروی کار را شدیداً از این رودخانه‌ها بیرون کشید و مبلغان سالزین که پس از آن آمدند کاری ماندگارتر کردند: خانه‌های maloca را از هم پاشیدند، کودکان را به مدارس شبانه‌روزی فرستادند و کوشیدند آیین‌های Yuruparí را یکسره از میان بردارند. بخش زیادی از آن جذب شد، نه شکست خورد. آیین کاتولیک اکنون فراگیر است و در کنار جهان‌بینی کهن‌تر همزیستی دارد، نه آن که جایگزینش شود. از دهه‌ی 1980 به این سو قوم Tucano در سازمان‌دهی بومیان حوزه‌ی بالایی Rio Negro نقشی محوری داشته‌اند که به تعیین مرزهای سرزمینی وسیع و پیوسته در 1998 انجامید و در 2002 شهرستان São Gabriel da Cachoeira را نخستین شهرستان برزیل کرد که به زبان‌های بومی در کنار پرتغالی جایگاه رسمی داد. Tucano یکی از سه زبان بود. برای قومی که زبان را وسیله‌ای می‌داند که نشان می‌دهد خویشاوندانت چه کسانی‌اند، این پیروزی‌ای نمادین نبود.