اروتیک ترممبه

ترمِمبه‌ها مردمی ساحلی در ایالت سئارا در شمال‌شرق برزیل هستند. مسئولان بیش از یک قرن می‌گفتند که آنان دیگر وجود ندارند. با این حال آن‌ها در روستاهای ماهیگیری و کشاورزی میان تپه‌های شنی اطراف آلموفالا، ایتارما، آکارائو و ایتاپیپوکا به زندگی ادامه دادند. از دهه 1980 به این سو، آنان در دادگاه، در مدارس خودشان و بر روی خود زمین از حق خود دفاع کرده‌اند.

پیش از استعمار، گروه‌های ترمِمبه در امتداد ساحل میان دلتای رودخانه پارنائیبا و ساحل سئارا پراکنده بودند. آن‌ها از دریا، جنگل‌های حرا و تالاب‌های پشت تپه‌های شنی زندگی می‌کردند. نویسندگان دوره استعمار آنان را شناگرانی قوی و مردمی توصیف کردند که رام کردنشان دشوار بود. در اوایل قرن 18 میلادی مبلغان مسیحی بسیاری از آنان را در روستایی میسیونری در آلموفالا گرد آوردند، روستایی که پیرامون کلیسایی به نام بانوی لقاح مطهر ساخته شده بود. در دهه 1860 دولت ایالتی سئارا اعلام کرد که مردمان بومی آن منقرض شده‌اند. روی کاغذ، ترمِمبه‌ها به کابوکلوس، یعنی دهقانان روستایی با تبار آمیخته، بدل شدند و زمینشان به دست مالکان خصوصی افتاد. کلیسای آلموفالا دهه‌ها زیر تپه‌های شنی روان مدفون ماند تا آنکه در قرن بیستم شن‌ها از روی آن کنار رفت. تاریخ خود جامعه نیز مسیر مشابهی را طی کرد.

زبان اصلی ترمِمبه از میان رفته و هرگز به‌طور قطعی طبقه‌بندی نشده است. آنچه باقی مانده واژه‌هایی است که در آوازهای تورِم حفظ شده‌اند، رقصی حلقه‌ای که خواننده‌ای با جغجغه ماراکا آن را رهبری می‌کند و در آن موکورورو، نوشیدنی تخمیرشده از بادام هندی، دست به دست می‌شود. برای نسل‌ها تورِم یکی از معدود نشانه‌های آشکار این بود که مردمی متمایز هنوز اینجا زندگی می‌کنند، و هنگامی که جامعه طرح مطالبات خود را آغاز کرد، به کانون هویت ترمِمبه بدل شد. زندگی روزمره به زبان پرتغالی می‌گذرد و عمدتاً کاتولیک است، و تورِم در کنار کلیسا قرار دارد نه در برابر آن.

امروز ترمِمبه‌ها در چند جامعه زندگی می‌کنند نه در یک بلوک واحد. آلموفالا و روستاهای اطراف آن در ایتارما بزرگ‌ترین هسته را تشکیل می‌دهند و جوامع دیگری در کورگو ژوائو پریرا و در بارا دو موندائو در ایتاپیپوکا قرار دارند. سیاست آنان حول محور سرزمین می‌چرخد. در ایتارما با یک شرکت مزرعه نارگیل بر سر زمین مبارزه کرده‌اند و در دهانه رودخانه موندائو با پروژه بزرگ تفریحگاهی با پشتیبانی خارجی مخالفت کرده‌اند. آنان همچنین مدارس خود و برنامه‌ای برای آموزش معلمان را که بر تاریخ ترمِمبه استوار است اداره می‌کنند. ماهیگیری، کشاورزی خرده‌پا و برداشت بادام هندی همچنان ریتم سال را تعیین می‌کنند، و مردمی که زمانی منقرض اعلام شده بودند، اکنون زمینی به رسمیت شناخته‌شده در دست دارند.