اروتیک تاپاژوس

تاپاژوس‌ها مردمی آمازونی بودند که در جایی زندگی می‌کردند که رودخانهٔ Tapajós به Amazon می‌پیوندد، روی صخره‌های بلندی که امروز شهر برزیلی Santarém بر آن‌ها قرار دارد. حملات برده‌گیری، بیماری و زندگی در مأموریت‌های مذهبی در سده‌های هفدهم و هجدهم آن‌ها را از هم پاشاند. نسل‌هایشان در جمعیت مختلط رودخانه‌ای ایالت Pará ادغام شدند. نامشان در رودخانه و منطقه زنده مانده است، و در جوامع کرانهٔ پایین Tapajós که در دهه‌های اخیر هویت بومی خود را بازیافته‌اند.

آنچه آن‌ها را متمایز می‌کرد مقیاس بود. مشاهده‌گران پرتغالی در سده هفدهم جامعه‌ای متراکم و سازمان‌یافته یافتند، نه روستاهای پراکنده. رؤسایشان می‌توانستند شمار زیادی کماندار گرد آورند و تیرهای زهرآلودشان همسایگان و اروپاییان را محتاط می‌کرد. زمین زیر Santarém هنوز نشان می‌دهد چه تعداد مردم در آن زندگی می‌کردند: لایه‌های ژرف terra preta، خاک تیره و حاصلخیزی که قرن‌ها سکونت به جا گذاشته، زیر بخش بزرگی از شهر امروزی گسترده است. باستان‌شناسان تاپاژوس‌ها را به چیزی پیوند می‌دهند که فرهنگ Santarém می‌نامند و پیش از تماس چند قرن شکوفا بود.

آن فرهنگ یکی از پیچیده‌ترین سفال‌های آمریکای پیش از استعمار را ساخت. ظروف کاریاتید بر پیکرک‌های کوچک و چمباتمه‌زده استوارند، و گردن ظروف از پرندگان، قورباغه‌ها و دیگر جانوران مدل‌سازی‌شده پر شده است. به نظر می‌رسد سفالگران از رها کردن هیچ سطحی بی‌نقش خودداری می‌کردند. منطقه همچنین با muiraquitã پیوند دارد، طلسم کوچک قورباغه‌شکلی که از سنگ سبز تراشیده می‌شد. افسانه‌های بعدی این طلسم‌ها را به افسانه زنان جنگجوی آمازون پیوند دادند و امروز نماد ایالت Pará باقی مانده‌اند.

زندگی دینی حول محور مردگان می‌چرخید. نویسندگان استعماری اجساد محفوظ نیاکان محترم را توصیف کردند که در خانه‌های ویژه نگهداری می‌شدند. همچنین مراسمی را شرح دادند که در آن استخوان نیاکان ساییده و در نوشیدنی خورده می‌شد، که زندگان را به تبارشان به شیوه‌ای بسیار تحت‌اللفظی پیوند می‌داد.

فروپاشی سریع رخ داد. لشکرکشی‌های برده‌گیری پرتغالی ضربه‌ای سخت به تاپاژوس‌ها زد و همه‌گیری‌ها به دنبالش آمدند. در سال 1661 یسوعیان در دهانهٔ رودخانه مأموریتی تأسیس کردند و بازماندگان را با مردمان دیگر در آنجا گرد آوردند. در مأموریت، زبان Língua Geral مبتنی بر توپی‌ها به زبان مشترک تبدیل شد و زبان خود تاپاژوس‌ها تقریباً به‌کلی ثبت نشد. شهرک مأموریت در سال 1758 به شهر Santarém تبدیل شد. تا آن زمان تاپاژوس‌ها به‌عنوان ملتی متمایز ناپدید شده بودند. آن‌ها سفال‌ها، خاک و نامشان را به جا گذاشتند.