اروتیک ساراماکا

ساراماکاها از آن رو به‌عنوان یک قوم وجود دارند که نیاکانشان حاضر نشدند در بردگی بمانند. در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم، آفریقایی‌هایی که در مزارع ساحلی سورینام هلندی در اسارت بودند به جنگل بارانی گریختند، در امتداد بخش بالایی رودخانه سورینام دوباره گرد هم آمدند و دهه‌ها به مزارع یورش بردند و لشکرکشی‌های نظامی را که در پی آنان فرستاده می‌شد عقب راندند. در سال 1762 مستعمره تسلیم شد و پیمان صلحی امضا کرد که آزادی آنان را به رسمیت می‌شناخت، یک قرن کامل پیش از پایان بردگی در سورینام. این تاریخ صرفاً پیش‌زمینه نیست. هویت طایفه‌ای، حقوق زمین و اقتدار سیاسی بر آن استوار است و با احتیاط با آن رفتار می‌شود: روایت‌های دوران گریز، که با نام زمان نخست شناخته می‌شوند، آن‌قدر نیرومند تلقی می‌شوند که ریش‌سفیدان آن‌ها را به‌آرامی و با گزینش به دیگران منتقل می‌کنند. زبان آنان، ساراماکانی، زبانی کریول است که بر پایه واژگان انگلیسی و پرتغالی ساخته شده و دستور و الگوهای آوایی‌اش زیر تأثیر زبان‌های غرب و مرکز آفریقا شکل گرفته است. این زبان نواختی است و با سرانان تونگو، زبان میانجی ساحلی که بسیاری از ساراماکاها نیز به آن سخن می‌گویند، متقابلاً قابل فهم نیست. جامعه در قالب طایفه‌های مادرتبار سازمان یافته است که هر یک منشأ خود را به دسته‌ای مشخص از فراریان می‌رساند و بر بخشی از رودخانه و جنگل که از آن خودش است حق دارد. یک رئیس اعظم، Gaama، بالاتر از سرکردگان روستاها قرار دارد و اختلاف‌ها بر سر زمین، ازدواج یا توهین در جلسات طولانی و عمومی شورایی به نام kuutu حل‌وفصل می‌شود.

دین بخشی از تصمیم‌گیری روزمره است. پیش از کوچ، ازدواج یا درمان بیماری، از طریق پیشگویان و واسطه‌های ارواح با نیاکان، ارواح جنگل، خدایان مار و ارواح انتقام‌جوی کسانی که نسل‌ها پیش به آنان ستم شده است مشورت می‌کنند. مبلغان موراوی چند سال پس از پیمان به منطقه آمدند و بعدها هیئت‌های تبلیغی کاتولیک نیز از پی آنان آمدند، و اکنون بخش قابل‌توجهی از ساراماکاها مسیحی هستند، هرچند شیوه‌های کهن همچنان گسترده‌اند. هنر نیز وزن اجتماعی دارد: مردان پارو، شانه، چهارپایه و همزن غذا را به‌عنوان هدیه برای همسرانشان می‌تراشند و زنان برای مردان پارچه می‌دوزند و گلدوزی می‌کنند، مبادله‌ای که در پیوند زناشویی ساراماکاها جاری است. قرن بیستم شوک‌های سختی به همراه آورد. سد آفوباکا که در دهه 1960 میلادی برای تأمین برق یک کارخانه ذوب آلومینیوم ساخته شد، بخش بزرگی از قلمرو ساراماکا را زیر آب برد و هزاران نفر را از روستاهایشان بیرون راند. بعدها دولت بدون مشورت با ساراماکاها امتیاز قطع درخت و استخراج معدن در زمین‌های آنان را واگذار کرد. ساراماکاها از سورینام به دادگاه بین‌آمریکایی حقوق بشر شکایت بردند و این دادگاه در سال 2007 حکم داد که دولت باید حق مالکیت جمعی آنان را به رسمیت بشناسد. بسیاری از آنان اکنون در پاراماریبو، گویان فرانسه یا هلند زندگی می‌کنند، اما روستاهای کنار رودخانه همچنان کانون ثقل‌اند، جایی که مردم برای امور طایفه و برای مراسم تدفینی که ماه‌ها طول می‌کشد به آن بازمی‌گردند.