اروتیک ساراگورو

معمولاً می‌توان یک ساراگورو را پیش از آنکه حرفی بزند تشخیص داد: پشم سیاه از شانه تا زانو، کلاه سفید لبه‌پهن و موی بلند که اغلب مردان و زنان هر دو آن را به شکل یک گیس بافته درمی‌آورند. زنان دامن‌های چین‌دار سیاه، بلوزهای گلدوزی‌شده، یقه‌های پهن منجوق‌دوزی‌شده و شال‌هایی را می‌افزایند که با سنجاق‌های بزرگ نقره‌ای نگه داشته می‌شوند. مردم ساراگورو قومی کیچوا در مرتفعات جنوبی اکوادور هستند و مرکز آن‌ها شهر و کانتون ساراگورو در استان لوخا است. لباس آن‌ها لباس نمایشی برای بازدیدکنندگان نیست، بلکه گواه روزمره این است که این جامعه نام و شیوه‌های خود را در منطقه‌ای حفظ کرده که در آن بسیاری از جوامع بومی در زندگی میستیزو ادغام شدند. یک روایت محلی رایج می‌گوید که سیاهی لباس عزای آتاهوالپا، آخرین فرمانروای اینکا است. سنت گسترده دیگری می‌گوید که نیاکان آن‌ها میتماک بوده‌اند، یعنی مهاجرنشینانی که دولت اینکا از جنوب دور، شاید از حوالی دریاچه تیتیکاکا، به این منطقه منتقل کرد. هیچ‌یک از این دو روایت تاریخ قطعی نیست، اما هر دو نشان می‌دهند که ساراگورویی‌ها خود را چگونه می‌بینند: مردمی آندی با حافظه‌ای بلند، نه یک پاورقی محلی.

زبانشان کیچوا است، شکل اکوادوری زبان کچوا، که در کنار اسپانیایی صحبت می‌شود. اسپانیایی در بسیاری از خانواده‌ها در میان جوانان جای بیشتری یافته است و خانواده‌ها و معلمان ساراگورو برای مقابله با این روند آموزش دوزبانه را پیش برده‌اند. زندگی مذهبی از نظر شکل کاتولیک و از نظر ریتم آندی است. جشن‌های بزرگ کلیسایی، به‌ویژه کریسمس، را حامیانی برگزار می‌کنند که هزینه و افتخار میزبانی را بر عهده می‌گیرند. در دهه‌های اخیر، جوامع جشن‌های خورشیدی و کشاورزی را نیز احیا کرده‌اند، از جمله اینتی رایمی در ژوئن و کاپاک رایمی در دسامبر، به‌عنوان بیانیه‌هایی آشکار از هویت خود.

خانه آن‌ها مجموعه‌ای پراکنده از جوامع روستایی اطراف شهر است، مکان‌هایی مانند لاگوناس، ایلینچو و تونکارتا. خانواده‌ها در آنجا ذرت، لوبیا و سیب‌زمینی می‌کارند و برای شیر و پنیر گاو نگه می‌دارند. گاوها فصلی کمتر آشنا از تاریخ ساراگورو را هم رقم زدند. از اواخر قرن نوزدهم به بعد، خانواده‌ها گله‌های خود را از فراز کوه‌ها به سوی شرق و به زمین‌های پست آمازونی زامورا چینچیپه راندند. آنان در اطراف یاکوآمبی و زامورا ساکن شدند، در سرزمینی که مدت‌ها شوارها از آن استفاده می‌کردند، و موطن دومی در آنجا ساختند. اخیراً بسیاری از مردم ساراگورو برای کار به اسپانیا و ایالات متحده رفته‌اند و پولی که به خانه می‌فرستند در خانه‌های نو و پروژه‌های اجتماعی دیده می‌شود. در وطن، ساراگورویی‌ها در جنبش ملی بومیان اکوادور فعال هستند و شمار فزاینده‌ای از آن‌ها به‌عنوان معلم، پزشک و مسئول محلی کار می‌کنند. آن‌ها همچنین گردشگری اجتماعی‌ای ساخته‌اند که خودشان اداره‌اش می‌کنند.