اروتیک پاستوس

پاستوها مردم بومی سرزمین مرتفع آتشفشانی‌اند، جایی که کلمبیا به اکوادور می‌رسد، و آنچه امروز آن‌ها را یک قوم می‌سازد کمتر زبان یا پوشاک است و بیشتر سرزمین و حافظه. جامعه‌های آن‌ها در قالب ریسگوآردوس سازمان یافته‌اند، یعنی سرزمین‌های مشاعی که کابیلدوهای انتخابی اداره‌شان می‌کنند، و چند جامعه هنوز سندهای مالکیت زمینی را نگه داشته‌اند که در دوران حکومت استعماری اسپانیا صادر شده‌اند. این اسناد به بازپس‌گیری‌های زمین در اواخر قرن بیستم برده شدند، زمانی که خانواده‌های پاستو هاسیندا‌ها را روی زمینی که بر پایه درچو مایور، یعنی حق پیشین ساکنان نخستین، در اختیار داشتند، دوباره تصرف کردند. موطن آن‌ها فلات سرد جنوب نارینیو است، حوالی ایپیالس، کومبال، گوآچوکال و توکرس، که تا جنوب به استان کارچی اکوادور امتداد می‌یابد: سرزمین سیب‌زمینی و لبنیات در ارتفاع نزدیک به 3,000 متر، زیر آتشفشان‌های کومبال و چیلس که بسیاری از پاستوها آن‌ها را حضورهایی زنده می‌دانند نه چشم‌اندازی صرف. مرز بین‌المللی یک قوم را میان دو جمهوری تقسیم کرده است و سمت کلمبیا به‌مراتب سهم بزرگ‌تر را دارد، یعنی بسیار بیش از 100,000 نفر. زبان پاستو از میان رفته است. زبان‌شناسان آن را عموماً به خانواده‌ی باربکوایی پیوند می‌دهند که زبان آوا پیت را نیز دربرمی‌گیرد، زبانی که هنوز آواها در جنگل بارانی پایین‌دست، به سمت غرب، به آن سخن می‌گویند. اسپانیایی جای این زبان را گرفت، اما زبان کهن در نام مکان‌هایی چون مایاسکر، کوآسپود و موئیامواس باقی مانده است، و در نام‌های خانوادگی‌ای که در یک نگاه نشان می‌دهند خانواده‌ای پاستو است.

پیش از اسپانیایی‌ها، پاستوها در سکونتگاه‌هایی با خانه‌های گرد زندگی می‌کردند، مردگان خود را در گورهای عمیق و عمودی به خاک می‌سپردند و میان ارتفاعات و سرزمین‌های گرم پست تجارت می‌کردند. ارتش‌های اینکا به فرماندهی هوآینا کاپاک به قلمرو آن‌ها پیش راندند، اما هرگز مدت زیادی بر آن تسلط نیافتند. آیین کاتولیک ریشه‌ای عمیق دواند: زیارتگاه لاس لاخاس، باسیلیکایی به سبک نئوگوتیک که بر فراز تنگه‌ی گوایتارا در نزدیکی ایپیالس پل زده است، بنا بر سنت محلی جایی است که مریم باکره در قرن هجدهم بر زنی بومی و دخترش ظاهر شد. زیر تقویم کلیسایی، تصوری کهن‌تر از جهانی جریان دارد که در دو نیمه‌ی هم‌جفت سامان یافته است، و در مارپیچ موسوم به چورو و در خورشید هشت‌پر پاستوها، طرحی از سفال پیش از اسپانیایی‌ها که اکنون پرچم هویت پاستویی است، نقش بسته است. از نظر سیاسی، آنان از سازمان‌یافته‌ترین اقوام بومی کلمبیا هستند و در ساخت جنبشی که به آوتوریدادس ایندیخناس د کلمبیا تبدیل شد، یاری رساندند. مینگا، یعنی گروه کار جمعی، هنوز جاده‌ها را تعمیر می‌کند و محصولات را برداشت می‌کند، و هر ریسگوآردو هر ساله کابیلدوی خود را از نو انتخاب می‌کند.