اروتیک نیواکله

نیواکله مردمی بومی در گران چاکو هستند که بیشتر در مرکز چاکوی پاراگوئه، در امتداد رودخانه پیلکومایو، و در بخش‌های مجاور شمال آرژانتین زندگی می‌کنند. این مردم در گذشته با نام‌های چولوپی و آشلوسلای شناخته می‌شدند که امروزه اغلب کنار گذاشته شده‌اند. آنان به زبان نیواکله سخن می‌گویند، زبانی از خانواده ماتاکوئی که هنوز گسترده به کار می‌رود، و یکی از پرجمعیت‌ترین مردمان بومی چاکوی پاراگوئه هستند.

جامعه و معیشت

نیواکله‌ها به‌طور سنتی شکار، ماهیگیری و گردآوری خوراک را با مقداری کشاورزی ترکیب می‌کردند و به‌صورت فصلی در جنگل و به سوی رودخانه برای مهاجرت‌های بزرگ ماهی‌ها در پیلکومایو جابه‌جا می‌شدند. جامعه در گروه‌هایی سازمان یافته بود که بر پیوندهای خویشاوندی، آیین‌های گذار و راهنمایی جادوگران (شامان‌ها) تأکید بسیار داشت. از آغاز قرن بیستم، دامداری تجاری، جنگ چاکو و تأسیس مستعمرات کشاورزی منونیت جهانشان را دگرگون کرد و بسیاری از نیواکله‌ها را به کار مزدی، ایستگاه‌های مبلغان مذهبی و سکونتگاه‌های دائمی کشاند. امروزه مستعمراتی چون فیلادلفیا و لوما پلاتا محور بخش بزرگی از زندگی نیواکله‌ها هستند و شمار این جامعه حدود پانزده هزار نفر است که از پرجمعیت‌ترین مردمان بومی چاکوی پاراگوئه به شمار می‌روند. امروزه خانواده‌ها از ترکیبی از کار در مزرعه و دامداری، کشت کوچک، صنایع دستی و کار فصلی امرار معاش می‌کنند و مسیحیت، از جمله کلیساهای منونیت و کلیساهای دیگر، در کنار باورهای کهن‌تر گسترده است.

ظاهر و آرایش

در گرمای چاکو، لباس سنتی نیواکله‌ها سبک بود و پوشاک امروزی، لباس‌های نخی مدرنی است که همانند جوامع همسایه می‌پوشند. صنعت دستی ماندگار که زنان انجام می‌دهند و از مادر به دختر منتقل می‌شود، بافتن الیاف کاراگواتا، گیاهی از خانواده بروملیاسه، به کیسه‌های حمل توری، شال‌ها و دیگر قطعاتی است که با طرح‌های هندسی نواری در رنگ‌های طبیعی و رنگ‌شده تزئین می‌شوند. زیور شخصی ساده است و شامل گردنبندهایی از دانه و مهره و برای مراسم، تزئین با پر و نقاشی بدن است. همچون مردمان ماتاکوئی مرتبط، بافندگی و صنایع دستی الیافی، نه نشانه‌گذاری دائمی بدن، روشن‌ترین بیان بصری هویت نیواکله است.