اروتیک میساک

فهرست‌ها هنوز آنان را با نام گواامبیانو ثبت می‌کنند، برچسبی استعماری که از ریسگواردوی گوامبیا وام گرفته شده است. آنان خود را میساک می‌نامند و در چند دهه گذشته این تصحیح را جا انداخته‌اند. سرزمین آنان کائوکای مرتفع در جنوب غربی کلمبیا است، یعنی دامنه‌ها و پارامو بالای شهر سیلویا، جایی که چمنزارهای مرطوب جای خود را به تراس‌های سیب‌زمینی، کرت‌های پیاز و مرتع گوسفندانی می‌دهد که پشمشان لباس آنان می‌شود. خانوارها یک «یا تول» نگه می‌دارند، باغ خانگی مختلطی که به‌صورت حلقه‌ای کاشته می‌شود و نه در ردیف‌های مستقیم. در روزهای سه‌شنبه بخش بزرگی از جامعه پیاده به بازار سیلویا می‌روند و شهر را برای آن صبح آبی میساک می‌کنند. زبان نامتریک است و جایگاه آن معمایی آرام است: زبان‌شناسان آن را در خانواده باربکوان جای می‌دهند که تا اکوادور به جنوب کشیده شده است، در حالی که قوم ناسا که درست در همسایگی آنان زندگی می‌کند به زبانی سخن می‌گوید که پس از قرن‌ها زمین مشترک، دشمنان مشترک و سیاست مشترک هیچ پیوندی با آن ندارد. نامتریک هنوز در خانه در بخش عمده‌ای از گوامبیا آموخته می‌شود، که در آند امری بدیهی نیست. میساک مدارس و دانشگاه خودشان را درون ریسگواردو اداره می‌کنند، بر این استدلال که آموزشی که به‌تمامی به زبان دیگری انجام شود، شیوه‌ای مؤدبانه برای از هم پاشیدن یک ملت است.

روایت‌های میساک از آغاز با آب شروع می‌شود. دریاچه‌های پارامو نخستین مردمان را در امتداد جویبارها به پایین فرستادند و جامعه خود را فرزندان آب می‌نامد. این صرفاً تزئین نیست. شرایط رفتار آنان با زمین‌های بلند کوهستانی را تعیین می‌کند، زمین‌هایی که رودخانه‌های بخش بزرگی از استان را تغذیه می‌کنند و از همین رو با دقت از آنها محافظت می‌کنند. کاتولیسیسم بر فراز کیهان‌شناسی کهن‌تر قرار دارد نه به جای آن، و در کنارش اقلیتی انجیلی وجود دارد. اقتدار از طریق کابیلدو اعمال می‌شود که هر سال انتخاب می‌شود و نشانه‌های مقامش عصاهای چوبی است. میساک در جنبش بازپس‌گیری زمین که در اوایل دهه 1970 در کائوکا آغاز شد و در شورای بومی منطقه‌ای که از آن برآمد نقشی محوری داشتند. آنان زمین‌های هاسیندا را که نسل‌ها پیش از ریسگواردوی‌شان جدا شده بود، یک مزرعه پس از دیگری و با هزینه‌ای واقعی بازپس گرفتند. آنان زمان را مارپیچی توصیف می‌کنند که در آن گذشته پیش روی قرار دارد و می‌توان به آن نگریست. در سال 2020 بقیه کشور نمایشی دید: فعالان میساک سباستیان دِ بِلالکازار را برای فتح منطقه به‌صورت غیابی محاکمه کردند، سپس مجسمه‌اش را از تپه تدفین پیش از اسپانیایی بالای پوپایان پایین کشیدند و همین کار را سال بعد در کالی تکرار کردند.