اروتیک کاشاراری

Kaxarari شعبی بومی و کوچک در جنوب غربی آمازون برزیل است که شمارش آن چند صد نفر است. دو چیز این مردم را از دیگران متمایز می‌کند: زبانی از خانواده Pano و بخشی از جنگل که توانسته‌اند آن را حفظ کنند. سرزمین آنان، Terra Indígena Kaxarari، میان دو ایالت آمازوناس و رُندونیا قرار دارد، در شهرداری‌های Lábrea و Porto Velho، نزدیک به جایی که این ایالت‌ها به آکره می‌رسند و چندان دور از بولیوی نیست. بزرگراه فدرال BR-364 در نزدیکی مرز آن می‌گذرد و این جاده بخش بزرگی از سرگذشت نوین آنان را شکل داده است.

زبان روشن‌ترین نشانه تمایز است. زبان Kaxarari به خانواده Pano تعلق دارد. این پیوند مردم را به سوی غرب، به گویشوران زبان‌های Pano در آکره و شرق پرو، وصل می‌کند، نه به بسیاری از مردمان گویشور زبان‌های Tupian در رُندونیا که همسایگان نزدیک‌تر آنان هستند. زبان پرتغالی نیز به‌طور گسترده در کنار این زبان به کار می‌رود، برای تجارت، مدرسه و ارتباط با دولت.

تاریخ اخیر آنان از الگویی پیروی می‌کند که در این بخش از آمازون دیده می‌شود و آنان آن را از نزدیک تجربه کرده‌اند. رونق صادرات کائوچو در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، بهره‌برداران و سرکارگران کائوچو را به منطقه Abunã راند. تماس با بیگانگان خشونت، بیماری‌های همه‌گیر و کاهش شدید جمعیت را به همراه آورد. بازماندگان به‌عنوان کارگر به مزارع کائوچو کشیده شدند، شیره لاتکس و آجیل برزیلی جمع می‌کردند و تحت نظام بدهی قرار داشتند که کارگران را به فروشگاه ارباب می‌بست. ده‌ها سال بعد، گشایش و آسفالت بزرگراه BR-364 چوب‌بران، دامداران و مهاجران را به منطقه آورد و Kaxarari برای به رسمیت شناخته شدن قانونی سرزمین خود تلاش کردند. دولت فدرال سرانجام این سرزمین را مرزبندی کرد، اما سرقت چوب و تجاوز به زمین همچنان مشکلاتی تکرارشونده بوده‌اند.

زندگی روستایی امروز ترکیبی از شیوه‌های قدیمی معیشت و اقتصاد نقدی است که دوران کائوچو بر آنان تحمیل کرد. خانواده‌ها باغ‌های کاساوا، ذرت و موز می‌کارند، شکار و ماهیگیری می‌کنند و آجیل برزیلی را برای فروش جمع می‌کنند. کمتر غریبه‌ای نام Kaxarari را می‌شناسد. با این حال، آنان از جبهه‌ی پیشروی مرزی که نزدیک بود نابودشان کند جان سالم به در بردند و همچنان بخشی از جنگل سرپا را در منطقه‌ای نگه داشته‌اند که مراتع دامداری در آن همچنان پیش می‌رود.