اروتیک کالیناها

کالینا مردمان ساحلی‌ای هستند که اروپاییان آنان را کاریب می‌نامیدند و این نام بسیار فراتر از خود آنان گسترش یافته است. دریای کارائیب نیز نام خود را از همین واژه گرفته است. از رهگذر زبان اسپانیایی کلمب، واژهٔ cannibal هم به ما رسید؛ برچسبی که قانون اسپانیا به‌زودی برای مجاز شمردن به بردگی گرفتن هر کسی که کاریب شمرده می‌شد به کار برد. خود این مردم، خویش را کالینا می‌نامند. روستاهای آنان در کرانهٔ اقیانوس اطلس در شمال آمریکای جنوبی گسترده‌اند، از شرق ونزوئلا تا گویان و سورینام و سپس گویان فرانسه، و گروه کوچکی از آنان در آن سوی مرز در برزیل زندگی می‌کنند. آنان کالیناگوی دومینیکا و جزایر آنتیل کوچک نیستند، هرچند این دو اغلب با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند.

زبان آنان نام خود را به خانوادهٔ زبانی کاریبی داده است که در سراسر گویان‌ها و تا ژرفای حوضهٔ آمازون گسترده است. در کرانه، این زبان برای قرن‌ها با لوکونو، زبانی از خانوادهٔ آراواکی، قلمرو مشترک داشته است. زبان‌های خویشاوند کاریبی مانند وایانا و تیریو دورتر در بالادست رودها تکلم می‌شوند. هلندی، فرانسوی، اسپانیایی، انگلیسی و زبان‌های کریولی محلی از شهرها به درون نفوذ می‌کنند. کالینا هنوز در بسیاری از روستاهای گویان فرانسه و سورینام تکلم می‌شود. در شرق ونزوئلا، جایی که این مردم به نام کارینیا شناخته می‌شوند، زبان اسپانیایی بخش بزرگی از گفتار روزمره را در اختیار گرفته است.

کرانه از همان نخستین پیاده شدن اروپاییان میدان نبرد بود. گروه‌های کالینا با هلندی‌ها تجارت می‌کردند و در عین حال با آنان می‌جنگیدند، در جنگی طولانی علیه مستعمرهٔ مزرعه‌داری سورینام که در سال 1686 با صلح پایان یافت. در ونزوئلا، میسیون‌های اسپانیایی کارینیا را در شهرک‌ها گرد آوردند. در دهه‌های 1880 و 1890، خانواده‌هایی از کالینا از سورینام و گویان فرانسه به آمستردام و پاریس برده شدند و در نمایشگاه‌های به‌اصطلاح قوم‌نگارانه به نمایش گذاشته شدند. یک قرن بعد، رهبران کالینا در گویان فرانسه در صف مقدم جنبش حقوق بومیان قرار داشتند که در دههٔ 1980 در آنجا شکل گرفت.

بیشتر کالیناها مسیحی‌اند و عمدتاً کاتولیک، اما کلیسا جهان کهن‌تر را از میان نبرد. باورها دربارهٔ ارواح و کار درمانی piai، یعنی شامان، در کنار آن پابرجا مانده است. با مرگ با شکیبایی رفتار می‌شود. epekotono، جشنی که مدت‌ها پس از مرگ برگزار می‌شود، دورهٔ سوگ را با طبل‌نوازی، رقص و آبجوی کاساوا پایان می‌دهد و بازماندگان را به زندگی عادی بازمی‌گرداند. زندگی روزمره همچنان بر محور کاساوا می‌گردد که رنده می‌شود، در پرس‌های بافته‌شدهٔ بلند فشرده و خشک می‌شود و به صورت نان تخت پخته می‌شود، و نیز بر محور ماهی رودخانه‌ها و دریا. ساحل‌های اوالا-یالیماپو و گالیبی، نزدیک دهانهٔ رود مارونی، از مهم‌ترین زیستگاه‌های تخم‌گذاری لاک‌پشت‌های چرمی در اقیانوس اطلس‌اند. همین امر روستاهای کالینا را به کانون مناقشه‌ها بر سر اینکه چه کسی حق مدیریت آن ساحل را دارد تبدیل کرده است.