اروتیک یینه

Yine نامی است که این مردمان رودخانه‌ای برای خود به کار می‌برند. نسل‌ها بیرونی‌ها ایشان را Piro می‌نامیدند و این برچسب هنوز در سوابق مبلغان مذهبی، مقالات زبان‌شناسی و سجل‌های دولتی دیده می‌شود. سرزمین آنان پایین‌دست رود Urubamba و بالادست رود Ucayali در شرق پرو است، با جوامع بیشتری روی رودهای Madre de Dios و Las Piedras. Manchineri، خویشاوندان نزدیک ایشان، آن‌سوی مرز در ایالت Acre برزیل زندگی می‌کنند. رود زندگی Yine را شکل می‌دهد. روستاها در کرانه‌ها قرار دارند، زمین‌های کاساوا و موز در امتداد آب پاک‌سازی می‌شود، و Yine مدت‌ها به‌عنوان مسافرانی شناخته می‌شدند که برای تجارت مسافت‌های طولانی پارو می‌زدند و مردمان جنگلی را به پای‌کوه‌های آند پیوند می‌دادند.

زبان آنان از خانواده Arawakan است، اما با زبان‌های آرواکی همسایگان نزدیکشان، Matsigenka و Asháninka، تفاوت بسیار دارد. این زبان به Manchineri و به گفتار Mashco Piro بسیار نزدیک‌تر است؛ Mashco Piro گروهی منزوی‌اند که هنوز در جنگل‌های Madre de Dios از تماس پرهیز می‌کنند. گویندگان زبان‌های پانوآیی، مانند Shipibo-Conibo، در پایین‌دست رود زندگی می‌کنند. زبان Yine در مدارس دوزبانه تدریس می‌شود، هرچند اسپانیایی زبان روزمره‌ی شهرک‌های کنار رود است.

تاریخ بارها بر سر Yine فرود آمده است. مبلغان فرقه‌ی فرانسیسکن در دوران استعمار به آنان رسیدند. رونق لاستیک در پایان قرن نوزدهم مردان Yine را به دسته‌های کار اجباری فرستاد، خانواده‌ها را در سراسر منطقه پراکند، و بردگی بدهی در مزارع کنار رود تا اواخر قرن بیستم ادامه یافت. اوضاع در دهه‌های 1940 و 1950 دگرگون شد، زمانی که مبلغان دومینیکن و انجیلی مدرسه و سکونتگاه برپا کردند. آن سکونتگاه‌ها بعدها به‌عنوان جوامع بومی سند حقوقی گرفتند. امروز حفاری گاز در میدان‌های Camisea در بالادست رود Urubamba شغل، پول غرامت و مناقشات مداوم درباره‌ی سلامت رود را به همراه آورده است.

بیشتر Yine مسیحی‌اند، اما زندگی کلیسایی در کنار باورهای کهن‌تری درباره‌ی جنگل، ارواح آن و شامان‌هایی که با ayahuasca درمان می‌کنند، جریان دارد. بسیاری از Yine با همسرانی از Matsigenka، Asháninka یا میستیزو ازدواج کرده‌اند، و بسیاری خود را به‌سادگی مردمی با تبار مختلط توصیف می‌کنند، بی‌آنکه احساس کنند کمتر Yine هستند. در برخی روستاها، دختران هنوز آیین بلوغ را می‌گذرانند. دختر پس از نخستین قاعدگی‌اش در انزوا نگه داشته می‌شود، سپس با جشنی بزرگ که در آن آبجو کاساوا نوشیده می‌شود، به زندگی جمعی بازمی‌گردد. زنان نیز سنت طرح‌های هندسی پیچیده‌ای را پاس می‌دارند که روی سفال نقاشی، در پارچه بافته و روی پوست کشیده می‌شود.