اروتیک سورینامی‌های هندی‌تبار

هندی‌تبارهای سورینام خود را هندوستانی می‌نامند و در زبان هلندی Hindostanen خوانده می‌شوند. نیاکان آنان کارگران قراردادی بودند که پس از پایان بردگی و از دست رفتن نیروی کار مزارع سورینام، از هند بریتانیا آورده شدند. نخستین کشتی، Lalla Rookh، در سال 1873 به پاراماریبو رسید و تا سال 1916 حدود 34,000 نفر این سفر را انجام داده بودند. بیشتر آنان از طریق کلکته از مناطق بوجپوری‌زبان بیهار و شرق اوتار پرادش استخدام شدند و قراردادهای پنج‌ساله امضا کردند. حدود یک‌سوم آنان پس از پایان قراردادهایشان به وطن بازگشتند. بقیه زمینی را که مستعمره برای ماندن به آنان عرضه کرد گرفتند و مناطقی چون نیکری، سارامکا و وانیکا را به سرزمین‌های کشاورزی کوچک و برنج‌کاری تبدیل کردند. مدت‌های طولانی، فرزندان آنان بزرگ‌ترین گروه واحد در سرشماری ملی بوده‌اند و 5 ژوئن، روز ورود هندی‌ها، تعطیل رسمی است.

زبان مشترک، سارنامی است، گونه‌ای هندوستانی کارائیبی که در مزارع از بوجپوری و اوادهی شکل گرفت و واژه‌هایی از هلندی و سرانان تونگو وام گرفت. مردم آن را در کنار هلندی، زبان مدرسه و دولت، و سرانان، زبان رایج خیابان، به کار می‌برند و بیشتر آنان به آسانی میان هر سه زبان جابه‌جا می‌شوند. دین جامعه را بیشتر از آنکه تقسیم کند، دسته‌بندی می‌کند. بیشتر آنان هندو هستند، عمدتاً پیرو سناتان دارم، با شاخه‌ای کوچک‌تر و اصلاح‌طلب به نام آریا سماج. اقلیت مسلمان قابل توجه و اقلیت مسیحی کوچک‌تر، همان زبان، همان آشپزخانه‌ها و بسیاری از همان تاریخ را با آنان دارند. هولی که اینجا فاگوا نامیده می‌شود، تعطیل ملی است و مردم آن را در خیابان‌ها با پودرهای رنگی جشن می‌گیرند.

سیاست از اواخر دهه 1940 میلادی، زمانی که VHP به‌عنوان حزبی هندوستانی تأسیس شد، خطوط جامعه را دنبال کرده است. این حزب بعدها نامش را تغییر داد تا فراتر از جامعه برود، و در سال 2020 رهبرش، چان سانتوخی، رئیس‌جمهور شد. استقلال در سال 1975 نگرانی بسیاری از خانواده‌ها را برانگیخت و بخش بزرگی از آنان به هلند رفتند. امروز لاهه جامعه هندوستانی بزرگی دارد و مغازه‌های روتی سورینامی بخشی ثابت از خیابان‌های شهرهای هلند هستند. در دو سوی اقیانوس اطلس، عروسی‌ها و گردهمایی‌های خانوادگی همچنان با بایثاک گانا همراه‌اند، سبکی از آواز نشسته با هارمونیوم، دولک و دانتال که به گویش قدیمی خوانده می‌شود. این سبک از آوازهای محلی‌ای برآمد که مهاجران با خود آورده بودند، اما در سورینام ساخته شد. مانند زبان، از هند آمد و شکل نهایی خود را در سورینام یافت.