اروتیک هونی کوین‌ها

کاشیناوا نامی است که به اوراق رسمی راه یافت و از بیرون آمده است: واژه‌ای از زبان همسایگان، که معمولاً به معنای «مردمان خفاش» خوانده می‌شود و مقامات برزیلی آن را برگرفتند و یک قرن تکرار کردند. مردمی که این نام بر آنان نهاده شده خود را Huni Kuin می‌نامند که در انگلیسی به معنای real people است، یا بهتر، people who keep the custom، یعنی کسانی که آیین را پاس می‌دارند. بخش دوم این نام به اندازهٔ بخش نخست وزن دارد. سرزمین آنان جنگل سرچشمه‌ها در دو سوی مرز برزیل و پرو است، در امتداد رودخانه‌های Tarauacá، Jordão، Muru، Envira، Humaitã و Breu در ایالت Acre برزیل، و در امتداد بالادست رودخانه‌های Purus و Curanja در پرو، جایی که همین مردم در اسناد با نام Cashinahua آمده‌اند. این سرزمینی است هموار و آبگرفته و پر از رودخانه، که در آن رودخانه‌ها همان کاری را می‌کنند که جاده‌ها در جاهای دیگر. به زبان Hãtxa Kuĩ سخن می‌گویند که از خانوادهٔ زبان‌های Panoan است و ایشان را در کنار مردمان Shipibo، Yaminawa، Marubo و گروه‌های پراکندهٔ دیگری از خانوادهٔ Panoan در غرب آمازون قرار می‌دهد، و آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که همسایگان تا حدی سخن یکدیگر را می‌فهمند. جامعه به دو نیم، Inu و Dua، بخش شده است و ازدواج میان دو نیم انجام می‌گیرد نه درون یک نیم. نام‌ها یک نسل را جا می‌اندازند: کودک نامی از سوی پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها می‌گیرد، و از این رو مجموعهٔ کوچکی از نام‌ها بی‌پایان در یک روستا می‌چرخد.

رونق کائوچو نزدیک بود آنان را نابود کند. از دههٔ 1890 به این سو، مزارع کائوچو (seringais) به بالادست رودخانهٔ Juruá پیش رفتند و گروه‌های مسلحی به نام correrias روستاها را از زمین‌هایی که صاحبان مزارع می‌خواستند بیرون راندند. بازماندگان در مزارع ادغام شدند و با بدهی در آن‌جا نگه داشته شدند، و برای مردانی که دفتر حساب را در دست داشتند، درخت‌ها را برای شیره‌گیری کائوچو می‌زدند. این ترتیب در برخی جاها تا حافظهٔ زندگان ادامه یافت. آنچه آن را شکست نبرد حقوق زمین در دههٔ 1970 و 1980 در Acre بود، که Huni Kuin همراه با جنبش کائوچوکاران پیش بردند و به سرزمین‌های مرزبندی‌شده در کنار رودخانهٔ Jordão و رودخانه‌های دیگر انجامید. پس از آن بازسازی‌ای عمدی آغاز شد: مدارسی که به زبان Hãtxa Kuĩ درس می‌دادند، دانش ریش‌سفیدان که نوشته شد، و در سال 2014 کتابی دربارهٔ گیاهان درمانی رودخانهٔ Jordão که معالجان خودشان گرد آوردند. اکنون دو چیز به بیرون سفر می‌کنند. یکی kene است، نظام طرح‌های هندسی که زنان روی پارچهٔ پنبه‌ای می‌بافند و روی پوست نقاشی می‌کنند و نشانه‌های آناکوندا خوانده می‌شود. دیگری nixi pae است، نوشیدنی آیاهواسکا و مجموعهٔ سرودهایی که به آن تعلق دارد؛ این نوشیدنی معالجان Huni Kuin را به سائوپائولو و اروپا برده و جریان ثابتی از بیگانگان را به بالادست رودخانه کشانده است، تجارتی که خود جامعه‌ها درباره‌اش بحث می‌کنند. در سال 2024 گروه نقاشان MAHKU نمای پاویون مرکزی بینال ونیز را با تصاویر رؤیایی‌شان پوشاند.