اروتیک موندوروکو

موندوروکو (که با املای Mundurucu هم نوشته می‌شود و خودشان را Wuy Jugu می‌نامند) مردمی بومی‌اند که به زبان توپیایی سخن می‌گویند و در حوضهٔ رودخانهٔ تاپاژوس در جنگل‌های آمازون برزیل زندگی می‌کنند. بیشتر آنان در ایالت‌های پارا و آمازوناس ساکن‌اند و جوامعی نیز در ماتو گروسو دارند. زبان آنان شاخه‌ای مستقل در خانوادهٔ بزرگ زبان‌های توپیایی را تشکیل می‌دهد. از نظر تاریخی، آنان یکی از قدرتمندترین و هراس‌انگیزترین ملت‌های این منطقه بودند.

جامعه و معیشت

پیش از عصر رونق کائوچو و در آغاز آن، موندوروکوها جنگاورانی سرشناس بودند که یورش‌هایشان دامنه‌ای گسترده داشت و سرهای مومیایی‌شدهٔ دشمنان را به‌عنوان منابع قدرت آیینی مرتبط با باروری شکار نگه می‌داشتند. روستاها حول خانهٔ مردان (eksa) شکل می‌گرفتند که نی‌های مقدسی را در خود نگه می‌داشت و زنان حق دیدن آن‌ها را نداشتند. معیشت آنان بر کشت مانیوک، ماهیگیری، شکار و گردآوری استوار بود. امروزه موندوروکوها یکی از برجسته‌ترین صداهای بومی در سیاست‌های زیست‌محیطی برزیل‌اند؛ آنان مخالفت مستمری را با سدهای برق‌آبی و استخراج غیرقانونی طلا در تاپاژوس رهبری می‌کنند و از طریق نقشه‌برداری اجتماعی، قلمرو خود را مرزبندی می‌کنند.

ظاهر و زیورآلات

موندوروکوها از نظر تاریخی به خالکوبی‌های هندسی گسترده شهرت داشتند که می‌توانست بخش عمدهٔ صورت و بدن را با خطوط ریز و لوزی‌ها بپوشاند؛ این خالکوبی‌ها در مراسم آیینی انجام می‌شد و نشانگر هویت اجتماعی بود. زیورهای تشریفاتی شامل تاج‌های پری و زیورهای بازو، رنگ بدن قرمز از اوروکوم و سیاه از ژنیپاپو، و زیورهای مهره‌دوزی‌شده و دانه‌ای است. با آنکه خالکوبی متراکم در عمل روزمره تقریباً از میان رفته است، نقش‌های نقاشی‌شده، پوشش‌های پری و نی‌های مقدس همچنان در آیین و بازنمایی خود موندوروکوها محوری‌اند، در کنار لباس‌های مدرن در زندگی روزمره.