اروتیک چوروته‌ها

چوروته‌ها مردمی رودنشین در میانه‌ی رود پیلکومایو هستند، در منطقه‌ی مرزی که استان سالتای آرژانتین به غرب پاراگوئه می‌رسد، با چند جامعه‌ی آن‌سوی مرز در بولیوی. جمعیتشان تنها چند هزار نفر است و جایگاهی متمایز بر رودی که با همسایگانِ بزرگ‌تر مشترک است حفظ کرده‌اند. خود را Iyojwa'ja و Iyo'wujwa می‌نامند، دو شاخه‌ای که هرکدام عادت‌های گفتاری و تاریخ استقرار ویژه‌ی خود را دارند. «چوروته» واژه‌ای است که بیگانگان به کار می‌برند و ریشه‌اش نامعلوم است، و در پاراگوئه برچسب کهن‌تر Manjui است که از همسایگان آمده، نه از خودشان. زبانشان به خانواده‌ی ماتاکوان تعلق دارد که آنان را در کنار ویچی، نیواکله و ماکا قرار می‌دهد: خوشه‌ای به‌هم‌پیوسته از زبان‌هایی که خویشاوندند اما برای یکدیگر قابل فهم نیستند، بنابراین زندگی روزمره در سراسر چاکو همواره با میزان قابل‌توجهی چندزبانی همراه بوده است. امروزه بیشتر مردم به اسپانیایی هم سخن می‌گویند و در سوی پاراگوئه برخی به گوارانی.

سرزمین جنگل‌های خاری و دشت خشک است، در تابستان طاقت‌فرسا، و رود بیشتر تصمیم‌ها را می‌گیرد. زمستان فصل مهاجرت سابالو را می‌آورد، هنگامی که مردان با تورهای دستی در آب‌های کم‌عمق کار می‌کنند و کل برنامه‌ی زمانی یک سکونت‌گاه به سوی ماهی خم می‌شود. بقیه‌ی سال بر محور غلاف‌های الگاروبو، عسل و میوه‌های وحشی می‌چرخد، و نیز بر نوشیدنی تخمیرشده‌ای که از آن غلاف‌ها ساخته می‌شود و به همان اندازه کار اجتماعی است که نوشیدنی. زنان چاگوار، نوعی گیاه بروملیاد، را به الیاف تبدیل می‌کنند، آن را روی ران می‌غلتانند تا طناب شود و با گره‌زدن به کیسه‌های حمل درمی‌آورند که هنوز ساخته و فروخته می‌شوند. دانش شامانی در خواب‌ها می‌آید و به‌صورت آواز نگه داشته می‌شود. مسیحیت از راه هیئت‌های مذهبی انگلیکن در سوی آرژانتین و مستعمرات منونیت در بوکرون پاراگوئه آمد و بی‌آنکه کاملاً جای آنچه پیش از آن بود را بگیرد ریشه دواند. دو شوک قرن بیستمی بیش از همه اهمیت دارند: جنگ چاکو از 1932 تا 1935 که درست در میانه‌ی سرزمینشان درگرفت، و جذب طولانی نیروی کار چاکو به کارخانه‌های قند سالتا و خوخوی که خانواده‌ها را هر بار ماه‌ها از خانه دور می‌کرد. سومی هنوز در حال رخ دادن است: پیلکومایو رسوب می‌گیرد و مسیرش را تغییر می‌دهد و آب ماهی‌گیری پیوسته از جوامعی که پیرامونش ساخته شده‌اند عقب می‌نشیند.