زنی از چاتینو، مرجع فنوتیپ

اروتیک چاتینو

زبان

چاتینو (اوتو-مانگه‌ای، شاخهٔ زاپوتکی)، با گونه‌های سنسونتپک، تاتالتپک و شرقی؛ اسپانیایی به‌طور گسترده صحبت می‌شود

دین

کاتولیک رومی، آمیخته با آیین بومی در کوه‌ها، چشمه‌ها و غارهای مقدس

درباره چاتینو

شاتینو‌ها پیش از هر چیز با زبان‌شان و با سرزمین قهوه‌کاری پرشیب جنوب ایالت اواخاکا شناخته می‌شوند، جایی که پیش از رسیدن اسپانیایی‌ها در آن ساکن بودند. شهرهای‌شان در سمت اقیانوس آرام رشته‌کوه سیه‌رامادره دل‌سور قرار دارند. آنان از مرتفعات اطراف سانتا کاتارینا خوکیلا به سوی ساحل گسترش یافتند و سانتیاگو یاتپک، سان خوان کیاخیه، پانیشتلاهواکا، نوپالا، تاتالتپک و زنزونتپک را در بر گرفتند. در کیاخیه مردم خود را neq-a tnya-j می‌نامند. هویت بیشتر نخست بر شهر زادگاه و سپس بر نام گستردهٔ شاتینو استوار است.

زبان نیز همین ویژگی شهر به شهر را بازتاب می‌دهد. زبان شاتینو به شاخهٔ زاپوتکی خانوادهٔ اوتو-مانگوئی تعلق دارد. این زبان با زاپوتک خویشاوندی نزدیک دارد اما زبانی جداگانه است و معمولاً دست‌کم به سه گویش تقسیم می‌شود: زنزونتپک، تاتالتپک و گروهی بزرگ‌تر در شرق. گویشوران شهرهایی که از هم دورند اغلب در فهم سخن یکدیگر دشواری واقعی دارند. نظام آوایی آن به دشواری مشهور است و آهنگ بخش بزرگی از معنا را بر دوش دارد. برخی از دقیق‌ترین ثبت‌های این زبان را زبان‌شناسان شاتینویی فراهم آورده‌اند که در همین جامعه‌ها بزرگ شده‌اند. اسپانیایی به‌طور گسترده رایج است و زنده نگه داشتن شاتینو در میان کودکان دغدغهٔ فوری است.

زندگی دینی در شکل کاتولیکی است، اما در بخش بزرگی از اندیشه‌اش کهن‌تر است. خوکیلا تندیس کوچکی از مریم باکره را نگه می‌دارد که زائران را از سراسر مکزیک جذب می‌کند، به‌ویژه در جشن آن در 8 دسامبر. در تپهٔ نزدیکی به نام ال پدیمنتو، بازدیدکنندگان خانه‌های کوچک، حیوانات و وسایل نقلیه‌ای از خاک رس می‌سازند تا نشان دهند برای چه دعا می‌کنند. در روستاها آیین‌ها همچنین بر کوه‌ها، چشمه‌ها و غارهایی متمرکزند که به‌عنوان مکان‌های قدرت شمرده می‌شوند، و بر نذورات مرتبط با سال کشاورزی. از خانواده‌ها همچنین انتظار می‌رود که به نوبت پست‌های مدنی و مذهبی را در خدمت به شهر بر عهده بگیرند.

کشت قهوه از اواخر قرن نوزدهم رواج یافت. با خود پول، خریداران میستیزو و زمین‌داران را آورد و نزاع بر سر زمین را. در برخی شهرها همچنین دوره‌های طولانی کینه‌توزی و خون‌خواهی به همراه آورد که مردم‌شناسان آن را با جزئیات تکان‌دهنده ثبت کرده‌اند. امروزه بسیاری از خانواده‌های شاتینو از ترکیبی از قهوه، مزارع کوچک ذرت و پولی که خویشاوندان‌شان در ساحل اواخاکا، در شهر مکزیکوسیتی یا در ایالات متحده کار می‌کنند برای‌شان می‌فرستند، زندگی می‌کنند.

فنوتیپ‌های معمول: چاتینو

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

مردم چاتینو عموماً پوستی قهوه‌ای روشن تا قهوه‌ای، موی سیاه و صاف، و چشمان تیره دارند، و قدشان کوتاه تا متوسط است، همانند اقوام بومی همسایه در جنوب ایالت اواخاکا. لباس روزمره امروزه بیشتر پوشاک معمولی روستایی مکزیکی است. افراد مسن و شرکت‌کنندگان در جشن‌ها هنوز لباس سنتی می‌پوشند: برای مردان، پیراهن و شلوار نخی سفید همراه با کلاه‌های نخلی، و برای زنان، دامن‌های پیچیده، بلوز و ربوزو.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره چاتینو

چاتینو به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی چاتینو چاتینو (اوتو-مانگه‌ای، شاخهٔ زاپوتکی)، با گونه‌های سنسونتپک، تاتالتپک و شرقی؛ اسپانیایی به‌طور گسترده صحبت می‌شود است.

چاتینو پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان چاتینو کاتولیک رومی، آمیخته با آیین بومی در کوه‌ها، چشمه‌ها و غارهای مقدس است.