اروتیک بریبری

بریبری مردمی بومی در کوهستان‌های تالامانکا و دشت‌های ساحلی کارائیبی در جنوب‌شرقی کاستاریکا هستند، با جوامعی مرتبط در آن‌سوی مرز در پاناما. رشته‌کوه‌های صعب‌العبور تالامانکا پناهگاهشان بود و در دوران استعمار هرگز به‌طور کامل مطیع نشدند. آنان به زبان بریبری سخن می‌گویند، زبانی از خانوادهٔ چیبچان که هنوز در بسیاری از روستاها به کودکان آموخته می‌شود. شمار ایشان به ده‌ها هزار نفر می‌رسد و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های بومی کاستاریکا به شمار می‌آیند.

جامعه و معیشت

جامعهٔ بریبری در قالب تبارهای مادرتبار سازمان یافته است، که در آن نسب و حقوق بر زمین از راه مادر منتقل می‌شود. تنها تبارهای معینی می‌توانند آوا را تربیت کنند، یعنی درمانگرانی که دانش آیینی و پزشکی را در اختیار دارند، و زنانِ تبارهای خاص، نوشیدنی کاکائوی مقدس را که در آیین‌ها به کار می‌رود آماده می‌کنند. در سنت بریبری، درخت کاکائو زمانی زنی بود که آفریدگار، سیبو، او را دگرگون کرد و به همین دلیل کاکائو مقدس شمرده می‌شود. خانوارها کاکائو، موز سبز، موز و لوبیا را در قطعه‌زمین‌های خانوادگی می‌کارند و سنتاً خانه‌های مخروطی‌شکل با سقف نی‌پوش ساخته می‌شد که گمان می‌رفت ساختار لایه‌لایهٔ کیهان را بازتاب می‌دهد. جوامع امور خود را از طریق انجمن‌ها و سرزمین‌های بومی که دولت کاستاریکا به رسمیت شناخته است اداره می‌کنند و در سال‌های اخیر گردشگری زیست‌محیطی مبتنی بر جامعه و تورهای کاکائو بر درآمدشان افزوده است. باور سنتی بر محور سیبو و پیکرهٔ غنی روایات شفاهی می‌چرخد که مردم را به زمین و کوه‌های مقدس پیوند می‌دهد.

ظاهر و آرایش

لباس روزمرهٔ بریبری امروزه مدرن و کاربردی است: پیراهن، پیراهن‌زنانه و شلوار از جنس پنبه که با آب‌وهوای مرطوب استوایی سازگار است؛ اما در گذشتهٔ دور، پوشاک از پوست کوبیدهٔ درختان ساخته می‌شد. کیسه‌های بافتهٔ توری به نام چاکاراس که از الیاف طبیعی و پنبه ساخته می‌شوند، روی شانه حمل می‌شوند و همچنان هنری متمایز به شمار می‌روند. در مراسم آیینی و درمانی، بزرگ‌ترها ممکن است رنگ بدن و صورت را که از گیاهان تهیه شده به خود بمالند، و دانه‌ها، مهره‌ها و الیاف گیاهی زینت‌های ساده‌ای هستند. بریبری بیش از زیورهای چشمگیر بدن، بر دانش، به‌ویژه دانش گیاهان دارویی و کاکائو، تأکید دارد.