اروتیک گنواها

گوئنوآها مردمی کوچ‌نشین در دشت‌های علفزار شرق رود اروگوئه بودند. استعمارگران اسپانیایی و پرتغالی از دهه‌ی 1600 تا اوایل دهه‌ی 1800 در منطقه‌ای که امروز اروگوئه و ایالت ریو گرانده دو سول برزیل را دربر می‌گیرد از آنان یاد کرده‌اند. آنان دیگر گروهی جداگانه به شمار نمی‌آیند و نسل‌های بعدی‌شان در جمعیت روستایی هر دو کشور جذب شدند. نویسندگان استعماری اغلب نام‌های گوئنوآ و مینوان را برای یک قوم واحد یا برای خویشاوندان نزدیک به کار می‌بردند، از این رو این دو نام در منابع معمولاً کنار هم آمده‌اند. در هر دو حال، گوئنوآها به اقوام چاروایی تعلق داشتند که سرزمین‌های باز شمال ریو دلا پلاتا را در اختیار داشتند. مشهورترین آنان چاروآها هستند.

زبان آنان به خانواده‌ی کوچک چاروایی تعلق داشت. این زبان با گوارانی، زبانی که در مستعمرات یسوعیان در شمال رایج بود، هیچ پیوندی نداشت و امروز تنها در قطعه‌هایی باقی مانده که مبلغان مذهبی ثبت کرده‌اند. همین سند اندک بیشتر چیزی است که از سخن خود گوئنوآها بر جای مانده است. بیگانگان باورهای پیش از تماس با اروپاییان را به‌درستی توصیف نکرده‌اند و تلاش یسوعیان برای اسکان و تبدیل دسته‌های گوئنوآ نتایج ناهمگونی داشت.

دام‌ها همه چیز را دگرگون کردند. گاوهایی که در اوایل دهه‌ی 1600 در باندا اوریینتال رها شدند به گله‌های وحشی عظیمی تبدیل شدند و اسب‌ها هم همراه آنان در سراسر دشت‌ها پراکنده شدند. گوئنوآها سوارکار و شکارچی گاو شدند و این کار آنان را برای هر دو امپراتوری سودمند و برای هر دو خطرناک کرد. پرتغالی‌ها در کولونیا دو ساکرامنتو و بعدها اسپانیایی‌ها در مونته‌ویدئو بر سر پوست، گاو و متحدان بومی رقابت می‌کردند و دسته‌های گوئنوآ با هر دو طرف داد و ستد داشتند. در طول سده‌ی هجدهم، بیماری، استقرار مستعمرات مذهبی، جنگ‌های مرزی و گسترش مزارع بزرگ دامداری استقلال آنان را فرسود. تا زمانی که اروگوئه در سال 1830 جمهوری شد، این نام تا حد زیادی از سندها محو شده بود. بازماندگان در جوامع روستایی مختلط و در دنیای گاوچوها ادغام شده بودند.

میراث آنان آرام اما ماندگار است. در ریو گرانده دو سول، مردم هنوز باد سرد جنوب‌غربی زمستان را مینوانو می‌نامند، به نام مینوان‌ها. در اروگوئه، تاریخ رسمی مدت‌ها اعلام می‌کرد که جمعیت بومی از میان رفته است. از اواخر سده‌ی بیستم، نوادگان اقوام چاروایی در برابر این روایت ایستاده‌اند و خواستار به رسمیت شناخته شدن خود شده‌اند.