اروتیک دوبلا

دوبلاها یکی از «قبایل ثبت‌شده» (Scheduled Tribes) در جنوب گجرات‌اند که بیشتر در ناحیه‌های ساحلیِ سورات، والساد و ناوساری متمرکزند و جمعیت کوچک‌تری در قلمروهای اتحادیه‌ای دادرا و ناگار هاولی و دامان و دیو دارند. آنان در خوشهٔ گسترده‌تر بیل‌ها در غرب هند جای می‌گیرند، اما هویت متمایزشان بر پایهٔ چیزی شکل گرفته که بیشتر گروه‌های بیل ندارند: پیشینهٔ طولانی یکجانشینی و وابستگی به کشاورزی در دشت‌های حاصلخیز، نه زیستن در ژرفای جنگل. دوبلاها نسل‌ها به‌عنوان هالی، یعنی کارگران کشاورزیِ دربندِ بدهی، در نظامی به نام هالی‌پراتها کار می‌کردند؛ نظامی که خانواده‌ها را نسل به نسل به خانوارهای زمین‌دار پیوند می‌داد. این نظام پس از استقلال به‌طور رسمی لغو شد، اما بازماندهٔ اجتماعی‌اش بخشی از دلیل آسیب‌پذیری اقتصادی این جامعه است و نیز بخشی از دلیل آنکه بخش بزرگی از کنشگری دوبلاها در نیم‌قرن اخیر بر زمین، دستمزد و بدهی متمرکز بوده است تا صرفاً بر به‌رسمیت‌شناختن فرهنگی.

زبان آنان، دوبلی، به شاخهٔ بیلی زبان‌های هندوآریایی تعلق دارد و مانند اغلب زبان‌های بیلی، به‌شدت از گجراتیِ پیرامون تأثیر پذیرفته است، با تفاوت‌هایی در واژگان و دستور زبان که به‌اندازهٔ کافی است تا گویشورانش را بیگانه با جامعهٔ گجراتیِ اصلی نشان دهد. در عمل، امروزه بسیاری از دوبلاها دوزبانه‌اند و دوبلی بیش از پیش زبان خانه شده، در حالی که گجراتی امور مدرسه، بازار و اداره را بر عهده دارد. تقسیمات درونی شناخته‌شده‌ای وجود دارد که پرارجاع‌ترین آن‌ها تالاویا و هالپاتی است، و امروزه هالپاتی برای بسیاری در این جامعه نام خودخواندهٔ ترجیحی است، زیرا در مقایسه با دوبلا بار کاستیِ کهن کمتری دارد.

زندگی مذهبی از نظر وابستگی هندو است اما رنگ‌وبوی آداب قبیله‌ای دارد. خدایان روستا، بزرگداشت نیاکان و درمان از راه تسخیر روحی به‌راحتی با تقویم گسترده‌تر هندو همزیستی دارند؛ مرز میان دین عامیانه و عمل ارتدوکس متخلخل است و چندان محل مناقشه نیست. ازدواج معمولاً درون جامعه و از راه مذاکره انجام می‌شود، نه به شیوهٔ ازدواج ترتیب‌داده‌شده به معنای رایج در شمال هند، و شیربها هنوز رایج است، در حالی که در میان گروه‌های همسایه جهیزیه جای آن را گرفته است. آیین‌های تدفین بسته به منطقه، سوزاندن را با رسوم کهن‌تر خاک‌سپاری درمی‌آمیزند. دوبلاها بیرون از گجرات جامعه‌ای با نمود عمومی بالا نیستند؛ نه ادبیات دیاسپورایی دارند، نه لحظه‌ای سینمایی و نه صنعت میراثِ پرورش‌یافته‌ای، و همین آرامش نسبی خود بخشی از جایگاه آنان است: جمعیتی کارگر بر برخی از حاصلخیزترین زمین‌های کشاورزی هند که هنوز بر سر شرایط شهروندی اقتصادی کامل چانه می‌زند.