اروتیک مارون‌های جامائیکا

مارون‌ها مردمی هستند که هرگز آزاد نشدند، زیرا هرگز منتظر آزادشدن نماندند. وقتی انگلستان در سال 1655 جامائیکا را از اسپانیا گرفت، آفریقایی‌هایی که در مزارع اسپانیایی نگه داشته می‌شدند، به جای انتقال به مالکان تازه، به سوی درون جزیره رفتند و در هفتاد سال بعد، جمعیت فراری کوه‌های جزیره به نیرویی تبدیل شد با فرماندهی نظامی خاص خود، دیپلماسی خاص خود و برداشت خاص خود از اینکه مرزهای واقعی جامائیکا کجاست. بخش بزرگی از آنان از ساحل طلا آمدند و از قلعه کورمانتین حمل شدند و صاحبان مزارع آنان را کورومانتی می‌نامیدند. عادات آکان ماندگار شد: نام‌های روزها مانند کاجو، کواو و آکومپونگ، و سازمانی جنگی که صاحبان مزارع آن را به‌طرز ناخوشایندی حرفه‌ای می‌دیدند.

جغرافیا نیمی از کار را انجام داد. مارون‌های لیوارد کوکپیت کانتری را در غرب در اختیار داشتند، سرزمینی آهکی با گودال‌های فرورفته و تپه‌های مخروطی تند که در آن یک ستون سرباز می‌توانست از سه طرف به کمین افتد، به دست کسانی که می‌دانستند کدام گودال به کجا راه دارد. مارون‌های ویندوارد کوهستان‌های بلو و کوهستان‌های جان کرو را در شرق در اختیار داشتند و نانی را پروراندند که اکنون یکی از قهرمانان ملی جامائیکاست. جنگ نخست مارون‌ها با معاهده‌های 1739 و 1740 پایان یافت که زمین و خودگردانی را در ازای بندی اعطا کرد که هنوز از مارون‌ها درباره‌اش پرسیده می‌شود: آنان متعهد شدند فراریان آینده را بازگردانند و به سرکوب شورش‌های برده‌ها کمک کنند. این امر یک سده و نیم خودمختاری برایشان فراهم کرد و در داوری دیگر جامائیکایی‌ها بهایی پرداخت که هرگز کاملاً تسویه نشد. جنگ دوم مارون‌ها در سال 1795 با تبعید مردم شهر ترلانی به نواسکوشیا پایان یافت و سپس در سال 1800 به سیرالئون فرستاده شدند، جایی که نوادگانشان هنوز در فری‌تاون زندگی می‌کنند.

چهار جامعه پابرجا مانده‌اند: آکومپونگ در سنت الیزابث، و مور تاون، چارلز تاون و اسکاتز هال در شرق. هر یک یک سرهنگ برمی‌گزیند. زبان روزمره کریول جامائیکایی است، اما کرومانتی، زبان آیینی، هنوز در بازی کرومانتی به کار می‌رود، جایی که طبل‌ها نیاکان را فرامی‌خوانند تا از زبان زندگان سخن بگویند. آبنگ، شاخ گاوی که زمانی برای رساندن پیام از دره‌ها سریع‌تر از آنکه گشت بریتانیایی بتواند راهپیمایی کند به کار می‌رفت، هنوز دمیده می‌شود. آکومپونگ شش ژانویه، تاریخ معاهده، را به عنوان نقطه ثابت سال نگه می‌دارد. نبرد کنونی با سربازان نیست: بر سر استخراج بوکسیت و قطع درختان در کوکپیت کانتری است و با این استدلال پیش برده می‌شود که معاهده‌ای از سال 1739 می‌گفت این زمین از آنِ ایشان است.