اروتیک ترینیدادی‌های هندی‌تبار

هندی‌های ترینیداد بر اساس سرشماری 2011 اداره آمار مرکزی (CSO) حدود 35.5% از جمعیت ترینیداد و توباگو را تشکیل می‌دهند و بزرگ‌ترین گروه قومی منفرد کشور و بزرگ‌ترین جمعیت دیاسپورای جنوب آسیایی در کارائیب هستند. این جامعه از حدود 144,000 کارگر قراردادی هندی‌تبار بریتانیایی نشأت می‌گیرد که بین سال‌های 1845 (با نخستین کشتی به نام فتح الرزاق) و 1917 (زمانی که امپراتوری بریتانیا کار قراردادی هندی را پایان داد) به ترینیداد آورده شدند. مناطق مبدأ اصلی در ایالت‌های هند بریتانیایی بودند: بیهار (بزرگ‌ترین مبدأ)، اوتار پرادش و بنگال (با گویش‌های بوجپوری و هندی گسترده‌تر)، و سهم کوچک‌تری از مدراس (تامیل‌زبان). از نظر دینی، اکثریت جمعیت هندو (حدود 80%) و سپس مسلمان (حدود 15%) بودند، به‌علاوه گروه‌های مسیحی و دیگر گروه‌های کوچک‌تر. جمعیت در مرکز و جنوب ترینیداد متمرکز است: کارونی، کووا-تابکیت-تالپارو، پنال-دبه، پرنسز تاون، سیپاریا و منطقه کشاورزی گسترده «کمربند شکر»، و همچنین جمعیت قابل توجهی در سن فرناندو و دیگر شهرهای بزرگ. این جامعه استمرار فرهنگی چشمگیری در دین (نهادهای هندو و مسلمان، با سازمان فرهنگی-مذهبی برجسته هندو به نام انجمن ساناتان دارما ماها سابها ترینیداد)، زبان (هندوستانی ترینیدادی یا بوجپوری ترینیدادی که اکنون به‌عنوان زبان اول رو به افول است، اما واژگان فراوانی در حوزه غذا، دین و اصطلاحات خانوادگی حفظ کرده)، موسیقی (چاتنی، چاتنی-سوکا، و نوازندگی طبل تاسا) و آشپزی (روتی، دوبلز، دالپوری، چانا، و کاری‌هایی که با مواد کارائیبی تطبیق یافته‌اند) حفظ کرده است.