اروتیک ترینیدادی‌های آفریقایی‌تبار

آفرو-ترینیدادی‌ها حدود 34.1% از جمعیت ترینیداد و توباگو را بر اساس سرشماری 2011 اداره مرکزی آمار (CSO) تشکیل می‌دهند؛ این گروه دومین گروه قومی بزرگ کشور است و اندکی پس از هند-ترینیدادی‌ها قرار دارد. این جامعه عمدتاً از نیاکان آفریقایی‌های به بردگی گرفته‌شده‌ای است که بین حدود 1797 (زمانی که بریتانیا جزیره را از اسپانیا گرفت) و 1834 (آزادسازی بردگان توسط بریتانیا) به ترینیداد تحت استعمار بریتانیا آورده شدند، و شمار کمتری نیز پیش از 1797 در جریان تجارت برده استعماری اسپانیا و فرانسه وارد شدند. مبدأهای اصلی این جمعیت عمدتاً غرب آفریقا (یوروبا که پایه آیین اوریشای ترینیداد است، آکان، ایگبو) و مرکز-غرب آفریقا (بانتو-کنگو) بوده است. این جامعه در پورت‌آو‌اسپین، سن فرناندو، منطقه شهری ساحلی غرب، و توباگو متمرکز است؛ در توباگو، آفرو-توباگویی‌ها حدود 85% جمعیت جزیره را تشکیل می‌دهند و اکثریت دارند. این جامعه منشأ فرهنگی کالیپسو و سوکای سبک ترینیداد، استیل‌پن (طبل فولادی، تنها ساز صوتی جهان که در قرن بیستم اختراع شد و در دهه‌های 1930 و 1940 از محله‌های کارگری آفرو-ترینیدادی پورت‌آو‌اسپین سر برآورد)، سنت‌های کارناوال ترینیداد، و نوآوری‌های فرهنگی گسترده کارائیب است. توباگو با اکثریت قاطع آفرو-توباگویی و از نظر فرهنگی متمایز از ترینیداد است، و در برخی زمینه‌های سنتی، حفظ پیوسته‌تر فرهنگ آفریقایی را نشان می‌دهد (رقص بله، موسیقی تامبرین).