اروتیک سیگوایوها

سیگوایوس‌ها مردمی بومی در شمال‌شرقی هیسپانیولا بودند که امروز در جمهوری دومینیکن قرار دارد. هنگامی که کشتی‌های اسپانیایی در دهه‌ی 1490 رسیدند، آنان شبه‌جزیره‌ی سامانا و ساحل و کوه‌های نزدیک آن را در اختیار داشتند. در چند دهه‌ی پس از فتح، دیگر به‌عنوان یک قوم جدا وجود نداشتند و بازماندگانشان در جمعیت استعماری جزیره حل شدند. دو ویژگی آنان را از دیگران متمایز می‌کرد. وقایع‌نگارانی چون بارتولومه دِ لاس کازاس گفته‌اند زبانشان با زبان تاینو که در بقیه‌ی جزیره به آن سخن گفته می‌شد تفاوت داشت. همچنین آماده بودند با سلاح به استقبال غریبه‌ها بروند. این آمادگی یکی از پرنقل‌ترین صحنه‌های سفر نخست کلمب را پدید آورد. در ژانویه‌ی 1493، هنگامی که کشتی‌هایش در برابر شبه‌جزیره لنگر انداخته بودند، مردانش برای تجارت به ساحل رفتند. با مردانی روبه‌رو شدند که کمان‌های بزرگ و تیرهای نیشکری داشتند، صورتشان با زغال سیاه شده بود و موهای بلندشان با تورهایی از پرِ طوطی بسته شده بود. کلمب در دفتر خاطراتش تردید کرد که آیا آنان کاریب‌ها هستند. تجارت به درگیری کشید، دو مرد محلی زخمی شدند و کلمب نام خلیج را خلیج تیرها، Golfo de las Flechas، گذاشت. معمولاً این نخستین درگیری مسلحانه‌ی سفرهای او شمرده می‌شود. از زبان سیگوایوس‌ها بسیار اندکی نوشته شده است. یکی از معدود واژه‌های باقی‌مانده tuob به معنای طلاست، در حالی که گویشوران تاینو caona می‌گفتند. زبان‌شناسان نمی‌توانند آن را طبقه‌بندی کنند. برخی احتمال می‌دهند با ماکوریکس، زبان دیگری کم‌شناخته در جزیره، پیوندی داشته باشد و برخی دیگر آن را شکلی بسیار متفاوت از تاینو می‌دانند. اما از نظر سیاسی، سیگوایوس‌ها بخشی از جهان تاینو بودند، با کاسیک‌ها، اتحادها و تعهدهایش.

آن تعهدها همان چیزی بود که به استقلال آنان به‌عنوان یک نیروی مستقل پایان داد. در سال 1498 گواریونکس، کاسیک سرزمین ماگوآ، از اسپانیایی‌ها بریده و به کوه‌های سیگوایوس گریخت. کاسیک سیگوایوس، مایوبانکس، حاضر نشد میهمانش را تحویل دهد، حتی پس از آنکه بارتولومئو کلمب نیروهایش را به قلمرو او برد. سرانجام هر دو کاسیک اسیر شدند. سپس کار اجباری، بیماری‌های همه‌گیر و نظام انکومیندا همان بلایی را بر سیگوایوس‌ها آوردند که بر هر قوم بومی دیگر هیسپانیولا آوردند. آنچه باقی مانده بیشتر به‌صورت مکتوب است: خلیجی که به نام تیرها خوانده شد، کاسیکی که به‌خاطر وفاداری به دوستش یاد می‌شود، و چند واژه. دومینیکنی‌های امروز تبار بومی قابل اندازه‌گیری دارند که بیشتر از راه مادری به آنان رسیده است. با این حال، این تبار از نخستین مردمان جزیره به‌طور کلی سرچشمه می‌گیرد و نمی‌توان آن را به گروه خاصی ردیابی کرد.