زنی از چیتارروها، مرجع فنوتیپ

اروتیک چیتارروها

زبان

چیتاررو (احتمالاً چیبچایی)، منقرض و تقریباً ثبت‌نشده؛ عمدتاً در نام‌های مکان باقی مانده است.

دین

دین بومی، به‌ندرت مستند؛ کاتولیسیسم تحت حکومت اسپانیا تحمیل شد.

درباره چیتارروها

چیتارروس‌ها مردمی کشاورز بودند که به زبانی از خانواده‌ی چیبچانی سخن می‌گفتند و در شمال‌شرقی کوه‌های آند کلمبیا زندگی می‌کردند. آنان پیرامون شهر امروزی پامپلونا در استان نورته د سانتاندر و در آن سوی مرز، در ایالت تاچیرای ونزوئلا ساکن بودند. اسپانیایی‌ها در میانه‌ی قرن شانزدهم میلادی بر آنان چیره شدند و ظرف چند نسل، به‌عنوان قومی متمایز از میان رفتند. نوادگان آنان بخشی از جمعیت میستیزوی ارتفاعات این منطقه‌اند. حتی نامشان نیز برچسبی است که بیگانگان بر آنان نهاده‌اند. گفته می‌شود سربازان اسپانیایی این نام را از کدویی گرفتند که مردان بر کمر می‌بستند و پر از چیچا بود، و هیچ‌کس ثبت نکرد که خودشان خود را چه می‌نامیدند.

آنان در انتهای شمالی جهان کوهستانی چیبچانی زندگی می‌کردند؛ گوانه‌ها در جنوب‌غربی‌شان بودند، لاچه‌ها و اوواها در جنوب و شرق، و موئیسکاها دورتر در امتداد رشته‌کوه. برخلاف موئیسکاها، نه اتحادیه‌ای داشتند و نه فرمانروایان عالی. در روستاهای پراکنده‌ای که در دره‌های پرشیب ردیف شده بودند زندگی می‌کردند، هر روستا زیر فرمان رئیس محلی خود، و از سرزمین عمودی‌شان خوب بهره می‌گرفتند: ذرت، لوبیا و محصولات ریشه‌ای را در ارتفاعات خنک، و کاساوا، پنبه و آچیوته را در پایین‌دست. پارچه‌ی پنبه‌ای و رنگ‌ها در امتداد راه‌های تجاری‌ای جابه‌جا می‌شدند که آنان را به همسایگانشان پیوند می‌داد. زبانشان هرگز نوشته نشد و تقریباً تنها در نام مکان‌ها باقی مانده است، و به همین دلیل طبقه‌بندی آن در خانواده‌ی چیبچانی بر جغرافیا و نام‌های جغرافیایی استوار است، نه بر هیچ دستور زبان ثبت‌شده‌ای.

نخستین حضور آنان در تاریخ اروپا خشونت‌بار بود. در 1533 میلادی، کنکیستادور آلمانی آمبروسیوس اهینگر که از جانب خاندان بانکدار ولزر از ونزوئلا لشکرکشی می‌کرد، در دره‌ی چیناکوتا تیری به گردنش خورد و چند روز بعد درگذشت. معمولاً گفته می‌شود که آن تیر زهرآلود بوده است. شانزده سال بعد، پدرو د اورسوا و اورتون ولاسکو در میان سرزمین چیتارروس‌ها شهر پامپلونا را بنا نهادند و روستاها به‌صورت انکومیندا میان مهاجران تقسیم شد. کشف طلا در پاراموهای نزدیک در دهه‌ی 1550 میلادی کار اجباری را به سوی معادن در ارتفاعات کشاند. همه‌گیری‌ها، کار طاقت‌فرسا و گریز بقیه‌ی کار را کردند، و چیتارروس‌ها به‌تدریج دیگر حتی به‌عنوان یک قوم شمرده نشدند.

آنچه باقی مانده بیشتر روی نقشه است. چیناکوتا، کاکوتا، چیتاگا، لاباتکا، بوچالما: نام شهرهای جنوب نورته د سانتاندر تا حد زیادی از آنِ آنان است. تاریخ‌های منطقه‌ای پامپلونا و همسایگانش با چیتارروس‌ها آغاز می‌شوند و آنان را نیاکان خود می‌دانند. این از نظر تبار درست است، اما از نظر حافظه نه، زیرا تقریباً هیچ‌چیز از دین، داستان‌ها یا زبانشان پیش از نابودی‌شان نوشته نشد.

فنوتیپ‌های معمول: چیتارروها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

توصیف جسمانی دقیق یا پرتره‌ای از آنان باقی نمانده است. از آنجا که ایشان جمعیتی از چیبچای آندی بودند، احتمالاً پوست قهوه‌ای، موی مشکی صاف و قامت کوتاه تا متوسط همسایگان کوهستانی خود را داشتند. روایت‌های اسپانیایی از شنل‌های بافته‌شدهٔ پنبه‌ای و کدوی چیچا سخن می‌گویند که مردان آن را در کمر حمل می‌کردند؛ جزئیاتی که گفته می‌شود نام آنان را بر ایشان نهاده است.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره چیتارروها

چیتارروها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی چیتارروها چیتاررو (احتمالاً چیبچایی)، منقرض و تقریباً ثبت‌نشده؛ عمدتاً در نام‌های مکان باقی مانده است. است.

چیتارروها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان چیتارروها دین بومی، به‌ندرت مستند؛ کاتولیسیسم تحت حکومت اسپانیا تحمیل شد. است.