اروتیک لوکایان‌ها

لوکایی‌ها مردم جزایر باهاما و تورکس و کایکوس بودند، از حدود سده هشتم میلادی تا آغاز سده شانزدهم، زمانی که یورش‌های بردگی‌گیری اسپانیایی همه جزیره‌ها را خالی کرد و زندگی آنان به عنوان یک جامعه را پایان داد. آنان مردمی با زبان آرواکی بودند و از نزدیک‌ترین خویشاوندان تاینوهای هیسپانیولا و کوبا به شمار می‌رفتند. آنان از این جزیره‌های بزرگ‌تر با قایق به سوی شمال رفته بودند و شیوه زیستن در جزیره‌های آهکی کم‌ارتفاع با خاک نازک، بدون رودخانه و با دریایی بسیار گسترده را یاد گرفته بودند. نامی که خودشان برای خود داشتند، لوکو-کایری، به معنای مردم جزیره بود و اسپانیایی‌ها آن را به لوکایوس تبدیل کردند که هم برای مردم و هم برای مجمع‌الجزایر به کار می‌رفت. اینکه آیا آنان شاخه‌ای از تاینوها هستند یا قومی جداگانه، هنوز میان باستان‌شناسان محل بحث است، اما زبان، رؤسایی که کاسیکه نامیده می‌شدند، مجسمه‌های روح چوبی حک‌شده به نام زمی، و صندلی‌های چوبی تشریفاتی به نام دوهو که در غارهای باهاما یافت شده‌اند، همه آنان را محکم در جهان تاینو جای می‌دهند.

زندگی در جزیره همه‌چیز را شکل می‌داد. روستاها در کرانه‌های محفوظ، نزدیک به صخره‌های مرجانی و بستر‌های کم‌عمق، قرار داشتند و رژیم غذایی به شدت بر حلزون دریایی، ماهی، لاک‌پشت دریایی و هوتیا، یک جونده بومی کوچک، تکیه داشت، همراه با کاساوا و سیب‌زمینی شیرین از کرت‌های باغچه. آنان نمک را از پهنه‌های شوره‌زار گرد می‌آوردند و همراه با ماهی خشک و حلزون دریایی با هیسپانیولا معامله می‌کردند تا در برابر آن ظروف سفالی ظریف‌تر از سفال درشت و صدف‌آمیخته خودشان، که به سفال پالمتو معروف بود، بگیرند. نوزادان با بستن، پیشانی‌هایشان پهن می‌شد، رسمی تاینو که شکل متمایزی از جمجمه به جا گذاشت و هنوز در گورها دیده می‌شود. مردم در تاب‌های توری می‌خوابیدند، واژه‌ای تاینویی و ابداعی تاینویی که اسپانیایی‌ها به زبان‌های اروپا بردند. آنان نخستین بومیان آمریکا بودند که کریستوف کلمب در 12 اکتبر 1492 با آنان روبه‌رو شد، در جزیره‌ای که گوانااهانی نامیدند، و دفترچه خاطرات او از گشاده‌رویی‌شان سخن می‌گوید و در همان نفس، از اینکه چقدر آسان می‌شد آنان را به خدمت گرفت. آن اندیشه دوم به سیاست بدل شد. هنگامی که نیروی کار تاینو در هیسپانیولا فروپاشیدن گرفت، کشتی‌های اسپانیایی جزیره به جزیره در باهاما پیش رفتند و مردم را به معادن و به بستر‌های مروارید مقابل ونزوئلا بردند. وقتی پونثه دِ لِئون در 1513 از آنجا گذشت، بنا بر گزارش‌ها خدمه‌اش تنها یک پیرمرد یافتند. تا حدود 1520 جزیره‌ها خالی شده بودند و تا زمانی که مهاجران انگلیسی در 1648 رسیدند، همین‌گونه ماندند. هیچ جامعه پیوسته‌ای از بازماندگان آنان وجود ندارد. آنچه باقی مانده در زمین و در واژه‌هاست: محوطه‌های روستاها و زیارتگاه‌های غارها در سراسر جزیره‌ها، تکه‌های سفال پالمتو، صندلی‌های دوهو که اکنون در موزه‌ها نگهداری می‌شوند، نام‌هایی چون گوانااهانی و بیمینی، و واژگان روزمره تاب، قایق، طوفان و باربیکیو که جهان گسترده‌تر تاینو بر جای گذاشت.