اروتیک کیتسی‌ها و نویسی‌های آفریقایی‌تبار

کیتیسی‌های آفریقایی‌تبار و نیویسی‌ها مردمی با تبار آفریقایی‌اند که اکثریت بزرگ جمعیت سنت کیتس و نویس را تشکیل می‌دهند. آنان در نسب، زبان کریول و دولت فدرال مشترک‌اند و در دو جزیرهٔ آتشفشانی زندگی می‌کنند که تنگه‌ای با عرض کمتر از سه کیلومتر آن‌ها را از هم جدا می‌کند. هر دو بخش نام کشور هنوز اهمیت دارد. وفاداری به جزیرهٔ خود ریشه‌ای عمیق دارد و نویس هنگام به دست آوردن استقلال فدراسیون از بریتانیا در سال 1983 حق قانونی جدایی را برای خود حفظ کرد. در همه‌پرسی 1998 بیشتر رأی‌دهندگان نیویسی به جدایی رأی دادند، اما به دو سوم آرایی که قانون اساسی می‌طلبد نرسیدند. تاریخ مشترک با شکر آغاز می‌شود. سنت کیتس نخستین مستعمرهٔ انگلستان در کارائیب بود که در دههٔ 1620 مستقر شد و بیش از یک قرن بر سر آن با فرانسه جنگیدند. مزارع آن با کار آفریقایی‌های برده‌شده می‌چرخید که همچنین مجبور به ساختن قلعهٔ Brimstone Hill شدند که اکنون میراث جهانی یونسکو است. برده‌داری در سال 1834 لغو شد، اما نیشکر همچنان جزیره را در چنگ داشت. اعتصابی در سال 1935 در مزرعهٔ باکلی به تیراندازی کشنده انجامید. خشمی که پس از آن برخاست جنبش اتحادیه‌های کارگری و حزب کار به رهبری رابرت بردشا را تغذیه کرد که سیاست کیتیسی را برای یک نسل شکل داد. صنعت دولتی شکر تا سال 2005 تعطیل نشد. در نیویس مزارع خیلی زودتر فرو ریختند و کشاورزی کوچک جای آن‌ها را گرفت، مسیری متفاوت که به توضیح منش مستقل این جزیره کمک می‌کند.

زبان روزمره کریول سنت کیتس است، کریولی بر پایهٔ انگلیسی که از نزدیک با کریول‌های آنتیگوا و مونتسرات خویشاوند است. انگلیسی معیار در مدرسه، کلیسا و دولت به کار می‌رود. این جزیره‌ها در اکثریت قاطع مسیحی‌اند. کلیساهای آنگلیکن به دوران استعمار بازمی‌گردند و مأموریت‌های متدیست و موراویایی که در اواخر سدهٔ هجدهم به بردگان رسیدند ریشه‌های عمیقی دوانیدند. امروز جماعت‌های پنطیکاستی، ادونتیست و کاتولیک در کنار آن‌ها قرار دارند. فرهنگ در زمان جشن‌ها بیش از همه دیده می‌شود. در سنت کیتس، کارناوال که با نام Sugar Mas شناخته می‌شود، فصل کریسمس و سال نو را پر می‌کند. گروه‌های نقاب‌دار با لباس‌های روبان‌دار و کلاه‌های بلند با نی‌لبک و طبل بزرگ می‌رقصند، همراه با موکو جامبی‌ها بر چوب‌دستی‌های بلند، گروه‌های دلقک با لباس‌هایی که زنگوله آویزان دارد، و «گاو»، نمایش خیابانی کهنی با لباس نقش‌آفرینی. نیویس جشنواره‌ای از آن خود دارد به نام Culturama که در آغاز ماه اوت و همزمان با روز آزادی از برده‌داری برگزار می‌شود. مهاجرت این سنت‌ها را به دور از جزیره‌ها برده است: به لیدز در شمال انگلستان، به نیویورک و به جزایر ویرجین ایالات متحده، جایی که خانواده‌های کیتیسی و نیویسی دهه‌ها است در آن ساکن‌اند.