اروتیک سایر بنگلادشی‌ها

این دسته باقی‌مانده شامل ساکنان بنگلادش است که در سایر ردیف‌های ترکیب جمعیتی شمارش نشده‌اند و حدود 0.2% جمعیت را تشکیل می‌دهند. از جمله: گارو (~120,000+ نفر، از اقوام تبتی-برمه‌ای، در منطقه میمن‌سینگ، شرپور و سیلهت، عمدتاً مسیحی، با پیوند مرزی با جمعیت بسیار بزرگ‌تر گارو در هند در ایالت مگهالایا)، خاسی (سیلهت، از اقوام تبتی-برمه‌ای، عمدتاً مسیحی)، مانیپوری (سیلهت، شامل جامعه تاریخی مانیپوری بنگالی ساکن منطقه و نیز جمعیت‌های جدیدتر مرتبط با مانیپوری‌های هندی)، مرو (Mro) یا مرو (Mru) (منطقه تپه‌های چیتاگونگ (CHT)، از اقوام تبتی-برمه‌ای)، خومی، باوم، لوشای، پانگخو، تانچانگیا، خیانگ، چاک و پانگخوا (همگی از اقوام تبتی-برمه‌ای در منطقه تپه‌های چیتاگونگ)، ماهاتو، موندا و اوراون (از جمعیت‌های استرو‌آسیایی و دراویدی شمال بنگلادش)، دهامای، کاندا، بونو، کول و پاترو، به‌علاوه جامعه بیهاری اردوزبان که از نظر تاریخی متمایز است و از نوادگان پناهندگان مسلمانی هستند که پس از تقسیم هند در سال 1947 از بیهار آمدند، پس از جنگ استقلال 1971 در پاکستان شرقی یا بنگلادش ماندند و پس از جنگ با حاشیه‌نشینی گسترده روبه‌رو شدند، از جمله وضعیت «پاکستانی‌های سرگردان» برای بیهاری‌های ساکن اردوگاه‌ها، و نیز سایر جوامع قومی کوچک‌تر.