اروتیک کارولینی‌ها

کارولینی‌ها ساکنان جزایر بیرونی‌اند که نیاکانشان از جزایر مرکزی کارولاین به سمت شمال کوچ کردند و در جزایر ماریانای شمالی خانهٔ دوم خود را ساختند. آنان در آنجا زبان، تبارهای خویشاوندی و هویت دریانوردی خود را حفظ کردند، در حالی که در کنار جامعهٔ بزرگ‌تر چامورو زندگی می‌کردند. خودشان را Refaluwasch می‌نامند. در سایپان این نام به جامعه‌ای مشخص با ریشه‌های عمیق در روستاهایی مانند تاناپاگ اشاره دارد. پیوندهای خانوادگی هنوز تا جنوب، در آن سوی صدها مایل آب، به جزایر مرجانی کم‌ارتفاع میان یپ و چوک، یعنی در آنچه اکنون ایالات فدرال میکرونزی نامیده می‌شود، ادامه دارد.

کوچ به سوی شمال نقطهٔ عطف تاریخ آنان است. سیاست استعماری اسپانیا تا اوایل قرن هجدهم بیشتر ساکنان چامورویِ سایپان را تخلیه کرده و آنان را در گوام گرد آورده بود. قایق‌های کارولینی از سفرهای تجاری از پیش مسیر را می‌شناختند. در اوایل قرن نوزدهم، پس از آنکه طوفان‌ها جزایر مرجانی زادگاهشان را ویران کردند، گروه‌هایی از جزیره‌نشینان اجازهٔ اسپانیا را برای اسکان در جزیرهٔ خالی گرفتند. چامورو‌ها بعدها بازگشتند و این دو قوم از آن زمان کنار هم زیسته‌اند. آنان از حکومت اسپانیا، آلمان، ژاپن و آمریکا گذشته‌اند، از ویرانی نبرد سایپان در 1944 و از تأسیس کشورِ مشترک‌المنافع. ازدواج میان‌قومی رایج است، اما تمایز همچنان اهمیت دارد و کشورِ مشترک‌المنافع کارولینی را، در کنار چامورو و انگلیسی، زبان رسمی می‌شناسد.

این زبان به گروه چوکیک از زبان‌های میکرونزی تعلق دارد. بنابراین گویندهٔ کارولینیِ سایپان به کسی از ساتاوال یا پولوات نزدیک‌تر است تا به همسایهٔ چامورویش، زیرا زبان آن همسایه بر شاخه‌ای جداگانه از خانوادهٔ آسترونزی قرار دارد. مانند چامورو‌ها، بیشتر کارولینی‌ها کاتولیک رومی‌اند و زندگی کلیسا، جشن‌ها و نیایش با تسبیح، ریتم سال را شکل می‌دهند. ساختارهای کهن‌تر همچنان در زیر این لایه‌ها باقی‌اند. خویشاوندی به‌طور سنتی از طریق تبارهای مادرمحور سازمان می‌یابد و تعلق با ردیابی خط مادری شناخته می‌شود.

آنچه بیشتر بیرونی‌ها از فرهنگ کارولینی می‌دانند، اغلب بی‌آنکه متوجه باشند، ناوبری است. شیوهٔ جزایر بیرونی در یافتن راه با ستارگان، امواج و پرندگان، بهتر از تقریباً هر جای دیگر اقیانوس آرام از گسست استعماری جان به در برد. ماو پیایلوگ از ساتاوال که قایق دریانوردی هاوایی Hōkūleʻa را در سال 1976 به تاهیتی هدایت کرد، از این سنت برخاست و به آغاز احیایی در سراسر اقیانوسیه کمک کرد. در سایپان، این میراث در ساختن قایق، در تاج‌گل‌هایی که mwarmwar نامیده می‌شوند، و در رقص‌های آوازی که در جشنواره‌های فرهنگی اجرا می‌شوند دیده می‌شود.